قرآن در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#{{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ * بِالْبَيِّنَاتِ وَالزُّبُرِ وَأَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الذِّكْرَ لِتُبَيِّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزِّلَ إِلَيْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید * آنان را) با برهان‌ها (ی روشن) و نوشته‌ها (فرستادیم) و بر تو قرآن را فرو فرستادیم تا برای مردم آنچه را که به سوی آنان فرو فرستاده‌اند روشن گردانی و باشد که بیندیشند» سوره نحل، آیه ۴۳-۴۴.</ref>. '''نکته''': {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}} در اینجا به بیان کیفیت [[ارسال رسل]] و [[انزال کتب]] که قبلاً اشاره داشت بازگشت نموده است تا برای [[مشرکین]] روشن سازد که [[دعوت دینی]]، دعوتی عادی و معمولی است با این تفاوت که [[خداوند]] به صاحبان این [[دعوت]] [[وحی]] می‌فرستد، و به وسیله [[وحی]]، آن‌چه که [[صلاح دنیا]] و [[آخرت]] [[مردم]] است به ایشان می‌رساند. و هیچ یک از فرستادگان [[خدا]] ادعا نکرده و در هیچ یک از کتاب‌های فرستاده شده از [[ناحیه]] [[خدا]] ادعا نشده که [[دعوت دینی]] [[ظهور]] [[قدرت]] غیبیه‌ای است که هر چیزی را مقهور می‌سازد و [[اراده]] تکوینیه‌ای است که می‌تواند [[نظام]] عالم را بر هم زند و [[سنت]] [[اختیار]] را [[باطل]] کند و [[مردم]] را مجبور به قبول نماید تا در پاسخش بگویند: {{متن قرآن|لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ}}<ref>«اگر خداوند می‌خواست نه ما و نه پدرانمان به جای او چیزی را نمی‌پرستیدیم» سوره نحل، آیه ۳۵.</ref> و بنابراین، جمله {{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ}} سیاقش [[حصر]] [[رسالت]] است بر [[بشر]] عادی و معمولی منتهی بشری که به او [[وحی]] می‌شود، و این [[حصر]]، در قبال ادعای [[مشرکین]] است که می‌پنداشتند اگر [[خداوند]] بشری را فرستاده خود کند [[نظام طبیعت]] را نقض کرده [[اختیار]] و [[استطاعت]] را از بین برده است<ref>ترجمه تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۳۷۲.</ref>.