شراحیل بن مرة همدانی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پانویس2}} +{{پانویس}})) |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;"> [[شراحیل بن مرة همدانی در تاریخ اسلامی]] - [[شراحیل بن مرة همدانی در تراجم و رجال]]</div> | |||
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> | ||
نسخهٔ ۱۰ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۳:۳۹
این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
- برخی او را شراحیل بن مرة همدانی یا کندی و برخی او را مرة بن شراحیل همدانی نام بردهاند[۱].
- وی یکی از یاران و کارگزاران امیرالمؤمنین(ع) به شمار آمده و این که او از اصحاب رسول خدا(ص) بوده و آن حضرت را درک کرده یا نه اختلاف است.
- ابن اثیر و ابن حجر مینویسند: شراحیل بن مرة همدانی رسول خدا(ص) را درک کرد و از طریق حجر بن عدی نقل شده که گفت: از شراحیل بن مرة همدانی شنیدم که میگفت: رسول خدا(ص) خطاب به حضرت علی(ع) میفرمود: "یا علی، تو را بشارت باد که همانا در حیات و مرگت با من خواهی بود"[۲]. سپس ابن حجر میافزاید: شراحیل از یاران حضرت علی(ع) و کارگزار او در نهرین بوده است[۳].
- شیخ طوسی وی را به نام مره همدانی از اصحاب حضرت علی(ع) به شمار آورده است[۴]. به نقل حمدالله مستوفی، شراحیل از یاران امام علی(ع) و عامل و کارگزار حضرت در قزوین بوده است[۵].[۶]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ در کتاب الاصابه، ج۳، ص۳۲۵ هم نام او را شراحیل بن مرة همدانی و با کندی و به قولی مرة بن شراحیل ذکر کرده و در اسد الغابه، ج۲، ص۳۹۰ فقط شراحیل بن مره با کندی آمده و در رجال طوسی، ص۵۹، ش۳۳ فقط مرة همدانی ذکر شده است.
- ↑ «أبشر یا علی، فإن حیاتک و موتک معی»؛ اسد الغابه، ج۲، ص۳۹۰ و الاصابه، ج۳، ص۳۲۵.
- ↑ الاصابه، ج۳، ص۳۲۵.
- ↑ رجال طوسی، ص۵۹، ش۳۳.
- ↑ تاریخ گزیده، ص۷۹۳، انتشارات امیرکبیر، تهران.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۷۱۴.