بحث:علم لدنی در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

پیامبرِ [[هادی]] کسی است که برخوردار از [[علم خطاناپذیر]] الهی است. ویژگی دیگر پیامبرِ [[هدایت کننده]]، برخورداری از علم خطاناپذیر برای [[هدایت]] است. بی‌گمان، [[تعلیم]] [[پیامبر]] از سوی خداوند متعال، برای آن است که او به هدایت [[انسان‌ها]] و رساندن [[پیام]] به مردم، مأمور بوده است. با توجه به برخی [[آیات]]، [[علم غیب ذاتی]] و استقلالی مخصوص خداست، اما خداوند این [[علم]] را به برخی از [[پیامبران]] و [[اولیاء]] بخشیده است. بین [[علم خداوند]] و [[علم امام]] تفاوت زیادی وجود دارد؛ علم خداوند ذاتی، [[ازلی]] و [[عین]] ذات اوست و به نحو علیّت و معلولیّت و نامحدود است [[ولی]] علم امام مسبوق به عدم، زائد بر ذات او و به نحو انکشاف است؛ [[موهوبی]] و اکتسابی بوده و محدود است. این [[تفسیر شیعه]] از آیات [[علم غیب]] را خیلی از [[اهل سنت]] هم قبول دارند.

|

عِلم غَیْب، گونه‌ای آگاهی که در حالت طبیعی برای انسان دست‌یافتنی نیست و خداوند، برخی انسان‌ها را از آن بهره‌مند می‌کند. بنابر آموزه‌های شیعی، آگاهی از غیب، مخصوص خداوند است؛ ولی او بنابر مصالحی، برخی انسان‌ها را از آن بهره‌مند می‌کند. با این حال، برخی علوم غیبی مانند علم به ذات خداوند، مخصوص خود اوست و کسی را توان رسیدن به آن نیست. بر اساس آموزه‌های دینی، پیامبران ( یا دست‌کم برخی از آنها)، از جمله پیامبر اسلام(ص)، امامان شیعه و برخی از انسان‌های صالح از علم غیب برخوردارند. مقدار و گستره این علم در افراد مختلف، متفاوت است و بیشترین میزان آن مخصوص پیامبر اکرم (ص) و جانشینان اوست.