آب در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})) |
جز (جایگزینی متن - '* [' به '* [') |
||
| خط ۱۱: | خط ۱۱: | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{مدخل وابسته}} | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[انفال]] | * [[انفال]] | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
نسخهٔ ۲۷ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۹
آبهای عمومی
آبهای مشترک میان همه. به آبهای طبیعی جاری درسطح زمین که ملک کسی نیست و همگان در بهرهبرداری از آنها یکسانند - مانند دریاها، نهرهای بزرگ، چشمهها و آبهای فراهم آمده از برف و باران - آبهای عمومی گفته میشود و از آن در باب انفال و احیای موات سخن رفته است. آبهای عمومی از مشترکات است و حیازتکننده آن به قصد تملک، بلکه بنابر قول برخی، بدون قصد تملک نیز مالک آن میشود[۱]. در اینکه جریان آبهای عمومی در جویهای شخصی موجب ملکیت مالک آنها میشود یا موجب حق اولویت، اختلاف است. قول اول، مشهور است[۲]. خرید و فروش آب حیازتشده، با وزن یا پیمانه و یا مشاهده، جایز است. برای آبیاری زمینهایی که مشروب کردن همۀ آنها از نهر یا چشمه در یک زمان ممکن نیست، ابتدا زمین نزدیک به دهانۀ نهر بهاندازۀ نیاز و سپس زمینهای دیگر به ترتیب نزدیک بودن آنها به نهر یا چشمه، آبیاری میشوند[۳].[۴]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۲۴، ۱۲۶ و ۱۳۱.
- ↑ فرهنگ فقه، ج۱، ص۱۱۵.
- ↑ فقه سیاسی، ج۷، ص۱۳۴.
- ↑ عمید زنجانی، عباس علی، دانشنامه فقه سیاسی، ص ۱.