وحی در لغت

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث وحی است. "وحی" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

مقدمه

وحی در لغت عبارت است از اشاره، نوشتار، رسالت، الهام، کلام پنهانی و هر چیزی که آن را به دیگری القا کنند. ابن انباری می‌گوید: وحی را وحی نامند؛ چون فرشته آن را از دیگر مخلوقات پنهان کرد و به پیامبری که برانگیخته شد، اختصاص داد^[۱].

وحی به وسیله فرشته‌ای صورت می‌گیرد که دیده می‌شود و کلامش شنیده می‌شود؛ مانند رساندن وحی به دست جبرئیل برای حضرت محمد(ص) در زمان‌های معین.
وحی به صورت کلامی نامعین شنیده می‌شود؛ مثل موسی(ع) که کلام خداوند را می‌شنید.
وحی با القا در قلب صورت می‌گیرد.
پیام، از راه الهام رسانده می‌شود؛ چنان که خداوند، پیامش را با الهام به مادر موسی رساند^[۲].
وحی به صورت تسخیر و غریزه است^[۳].
گاهی وحی در حالت خواب و رؤیاست^[۴]..^[۵]

↑ ابن منظور، لسان العرب، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ج۱۵، ص۲۳۹ - ۲۴۲؛ تاج العروس، بیروت، دارالفکر، ج۲۰، ص۲۷۹.
↑ نک: راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، تحقیق: صفوان عدنان، دمشق، دار القلم، ۱۹۹۲ م، ج۱، ص۸۵۹؛ تاج العروس همین مطلب را از راغب نقل کرده است، ج۲۰، ص۲۸.
↑ نک: تفسیر عیاشی، ج۱، ص۳۵۰، ح۲۲۱.
↑ نک: طبرسی، مجمع البیان، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۹۹۷م، چ ۱، ج۳، ص۳۴۴ و ج۷، ص۳۳۰. ذیل آیه ﴿بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا﴾ «زیرا پروردگارت به آن، وحی کرده است» سوره زلزال، آیه ۵.
↑ علیمردی، محمد مهدی، در ساحل وحی ص ۱۱.