نسخهای که میبینید نسخهای قدیمی از صفحهاست که توسط Jaafari(بحث | مشارکتها) در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۹ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوتهای عمدهای با نسخهٔ فعلی بدارد.
نسخهٔ ویرایششده در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۳۹ توسط Jaafari(بحث | مشارکتها)
در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل هزار منقبت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
میتوان از علی(ع) به عنوان مرد هزار منقبت یاد کرد. در فرهنگ عامّه نیز واژۀ هزار که کثرت را میرساند دربارۀ فضایل مختلفی از آن حضرت آمده است. زخمهای فراوانی که در نبرد بدر و احد و حنین بر پیکر او وارد شده بود، از او رزمندهای با هزار زخم پدید آورد. علم فراوان او نیز هزار شعبه داشت و خود وی نقل میکند که رسول خدا در آخرین لحظۀ حیات، هزار در علم به من آموخت که از هردری، هزار در دیگر گشوده میشد[۱]. در عبادت نیز کسی به علی(ع) نمیرسید. به فرمودۀ امام صادقحضرت علی(ع) در آخر عمر خویش در هرشب و روز هزار رکعت نماز میخواند: إنّ علیّا علیه السّلام کان فی آخر عمره یصلّی فی کلّ یوم و لیلة ألف رکعة[۲]. در شجاعت نیز آن حضرت بینظیر بود و کسی همچون عمرو بن عبدودّ را در جنگ خندق به هلاکت رساند که با هزار مرد جنگی برابر بود. خود حضرت فرموده است: إنّی قتلت عمرو بن عبدودّ و کان یعدّ بألف رجل[۳] در رسیدگی به محرومان و صدقات جاریه و امور خیریّه نیز پیشقدم بود و به نقل امام صادق(ع) و روایات دیگر، از دسترنج خویش هزار برده را خرید و در راه خدا آزاد کرد: أعتق علیّ علیه السّلام ألف مملوک ممّا عملت یداه[۴] نیز آن حضرت صدهزار هستۀ خرما کاشت[۵]، و آنچه را میکاشت و به دست میآمد، وقف فقرا میکرد، یا صدقه میداد. نیز معروف است که ععلی(ع) هزار اسم دارد و خداوند هزار و یک اسم. اینها گوشهای از فضایل بیشمار آن حضرت است که در فرهنگ مردمی با رقم هزار شکل گرفته و از او چهرهای هزار منقبت ساخته است[۶]
↑تهذیب، ج ۳ ص ۷۱ ح ۲۱۵. هزار رکعت نماز در شبانهروز، عبادتی است که درباره امام حسین و امام سجاد هم نقل شده است. چون این موضوع برای برخی باورنکردنی و اغراقآمیز جلوه نموده، علامه امینی در بحثی مبسوط، هم اسناد و مدارک مفصّل آن را آورده و هم پاسخی مستدل به شبهه آفرینان داده و هم از نظر عملی ثابت کرده که امکان دارد، در یک شب یا یک شبانهروز هزار رکعت نماز خواند. ر.ک: «الغدیر»، ج ۵ ص ۲۵
↑ موسوعة الامام علی بن ابیطالب، ج ۱ ص ۲۱۹ به نقل از خصال ۵۷۹/۱.