غارت

این یک مقالهٔ خرد است. می‌توانید با گسترش آن به امامت‌پدیا کمک کنید.

این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل غارت (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

غارت به معنای هجوم و شبیخون است. بعد از پایان جنگ صفین و ماجرای حکمیّت، معاویه پیوسته کسان و گروه‌هایی را به قلمرو حکومت امیر المؤمنین(ع) در عراق و حجاز و یمن می‌فرستاد و آنان بی‌رحمانه غارت و کشتار می‌کردند و با ایجاد ناامنی و آشفتگی، حکومت حضرت را تضعیف می‌کردند. "الغارات"، نام کتابی کهن و معتبر از ابراهیم بن محمد ثقفی (قرن سوم) است که به تفصیل این حملات و شبیخون‌ها و اخبار و روایات آن را آورده است. از این کتاب ترجمه‌هایی هم منتشر شده، از جمله به قلم عزیز اللّه عطاردی که همراه با شرح حال اعلام کتاب است (انتشارات عطارد،۱۳۷۳).^[۱].