اسحاق بن محمد بن عبیدالله فزاری عرزمی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

اسحاق بن محمد بن عبیدالله العرزمی[۱] از اهالی کوفه و منسوب به محله عرزم یا قبیله بنی‌فزاره است[۲]. نام وی در میان اصحاب ائمه ذکر نشده، اما پدرش از اصحاب امام صادق(ع) بوده است[۳]. وی افزون بر پدرش، از محدثانی همچون قاسم بن محمد بن عقیل، شریک و سعید بن خثیم[۴]حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان عباس بن ابی‌طالب، محمد بن عبدالله حضرمی و منصور[۵] می‌باشند.

درباره شخصیت او میان رجال‌نویسان عامه اختلاف است؛ برخی چون ذهبی وی را محدثی ضعیف دانسته و مدعی شده‌اند که او به سبب نقل احادیث در فضایل امیرالمؤمنین(ع) سست‌روایت و مطعون است[۶]. در مقابل، بزرگانی از عامه چون ابن‌حبان بر وثاقت وی تأکید کرده و نام او را در زمره راویان مورد اعتماد آورده‌اند[۷]. در این میان، برخی دیگر از علمای اهل سنت مانند ابن‌ابی‌حاتم نیز موضع سکوت اختیار کرده و درباره جرح یا تعدیل وی اظهار نظر نکرده‌اند[۸].

از تاریخ دقیق وفات وی گزارشی ثبت نشده، اما با توجه به فوت پدرش در سال ۱۵۵ و برادرش در سال ۱۸۰ قمری، گمان می‌رود که او تا اواخر قرن دوم هجری در قید حیات بوده است[۹].[۱۰]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ر.ک: الجرح و التعدیل، ج۲، ص۲۳۳، ش۸۲۱؛ ابن حبان، الثقات، ج۸، ص۱۱۲؛ المغنی فی الضعفاء، ج۱، ص۱۱۱، ش۵۸۲؛ سمعانی، الأنساب، ج۹، ص۲۷۱ - ۲۷۴، ش۲۷۳۶؛ میزان الاعتدال، ج۱، ص۱۹۹، ش۷۸۷؛ لسان المیزان، ج۱، ص۳۷۴، ش۱۱۶۷.
  2. عرزم: بفتح أوله، و سکون ثانیه، و زای مفتوحة: و هو اسم جبانة بالکوفة، و أصله الشدید المکتنز، و قیل: عرزم محلة بالکوفة تعرف بجبانة عرزم نسبت إلی رجل کان یضرب فیها اللبن اسمه عرزم، و لبنها ردیء فیه قصب و خرق فربما أصابها الشیء الیسیر من النار فاحترقت حیطانها، و قیل: عرزم بطن من فزارة نسبت الجبانة إلیه؛ معجم البلدان، ج۴، ص۱۰۰.
    سمعانی: العرزمی: بفتح العین المهملة و سکون الراء و فتح الزای، هذه النسبة إلی عرزم، و ظنی أنه بطن من فزارة، و جبانة عرزم بالکوفة معروفة، و لعل هذه القبیلة نزلت بها فنسب الموضع إلیهم،... و المنتسب إلیه... إسحاق بن محمد ابن عبدالله العرزمی؛ الأنساب، ج۹، ص۲۷۱ -۲۷۴، ش۲۷۳۶.
  3. رجال الطوسی، ص۲۹۳.
  4. ر.ک: تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵۰۸؛ الجرح و التعدیل، ج۲، ص۲۳۳، ش۸۲۱؛ طبرانی، المعجم الکبیر، ج۱۱، ص۱۴۹.
  5. ر.ک: تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۵۰۸؛ الجرح والتعدیل، ج۲، ص۲۳۳، ش۸۲۱؛ ابن حبان، الثقات، ج۸، ص۱۱۲ و ص۱۱۹؛ طبرانی، المعجم الأوسط، ج۵، ص۳۳۷؛ تاریخ مدینة دمشق، ج۵۸، ص۴۲۴.
  6. المغنی فی الضعفاء، ج۱، ص۱۱۱، ش۵۸۲: و قولهم: رجل واه، و حدیث واه: أی ساقط أو ضعیف؛ تاج العروس، ج۲۰، ص۳۲۲.
  7. ابن حبان، الثقات، ج۸، ص۱۱۲.
  8. و ذکره ابن أبی حاتم و سکت لسان المیزان، ج۱، ص۳۷۴، ش۱۱۶۷.
  9. سمعانی، الأنساب، ج۴، ص۱۷۸.
  10. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۵۱۸-۵۲۳.