احمد بن فضیل اهوازی

آشنایی اجمالی

احمد بن الفضیل الأهوازی[۱] که در برخی متون با نام‌های «احمد بن الفضل»[۲] و «احمد بن الفضل إمام جامع الأهواز»[۳]. نیز ثبت شده است، در زمره راویان احادیث قرار دارد. نام وی مستقیماً به عنوان صحابی هیچ‌یک از امامان ثبت نشده است، اما از محدثانی همچون بکر بن احمد بن محمد بن ابراهیم قصری[۴]حدیث آموخته و روایت کرده است. وی دارای شاگردان و راویانی نیز بوده که مشهورترین ایشان محمد بن احمد بن حسین بن یوسف بغدادی[۵] و احمد بن محمد بن جراح[۶] می‌باشند.

نام این راوی در منابع و کتب رجالی قدما ذکر نشده و از راویان مجهول و مهمل به شمار می‌آید؛ از این رو هیچ جرح و تعدیل صریحی درباره وی وجود ندارد و تنها به واسطه راه‌های غیرمستقیم شناخت او نظیر بررسی طبقه مشایخ و راویانش، وی را در طبقه هشتم حدیثی ارزیابی کرده‌اند. همچنین اگرچه نشانه‌ای صریح بر مذهب راوی به دست نیامده است، ولی مضامین روایات وی که عمدتاً در فضایل امام علی(ع) می‌باشد، از سداد و استحکام قوی برخوردار است.[۷]

منابع

پانویس

  1. مصحّف «أحمد بن الفضل الأهوازی» است.
  2. البرهان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۳۰ - ۳۱، ح۷۵۰۵؛ بحارالأنوار، ج۲۴، ص۲۲، ح۴۳.
  3. «حدثنا محمد بن أحمد بن الحسین بن یوسف البغدادی قال: حدّثنی الحسین بن أحمد بن الفضل إمام جامع أهواز قال: حدّثنا بکر بن أحمد بن محمد بن إبراهیم القصری غلام الخلیل المحلمی قال:...»؛ عیون اخبار الرضا(ع)، ج۲، ص۱۳۱، ح۱۳.
  4. ر.ک: الخصال، ج۱، ص۳۳۶، ح۳۹؛ عیون اخبار الرضا(ع)، ج۲، ص۶۸، ح۳۱۷ و ۳۹۰، ح۸۴؛ و....
  5. ر.ک: الخصال، ج۱، ص۳۳۶، ح۳۹؛ عیون اخبار الرضا(ع)، ج۲، ص۶۸، ح۳۱۷ و ۳۹۰، ح۸۴؛ و....
  6. سیر أعلام النبلاء، ج۱۶، ص۵۵۵ - ۵۵۶، ش۴۰۷.
  7. ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری، ج۲، ص۴۶۴-۴۶۶.