احمد بن محمد بن عبدالعزیز مقری

آشنایی اجمالی

نام کامل وی احمد بن محمد بن عبدالرحمن بن عبدالله بن حسین بن ابراهیم بن یحیی بن عجلان مروزی مقری است^[۱] که در اسناد با اوصاف مقری، حاکم، مروزی و قرشی همراه است^[۲]. وی از محدثانی همچون ابوبکر محمد بن خالد بن حسن مطوعی بخاری^[۳] و ابوبکر محمد بن ابراهیم جرجانی^[۴] و ابوالحسن علی بن حسن بن بندار تمیمی طبری^[۵] حدیث آموخته و روایت کرده است و با توجه به طبقه مشایخ و راویانش، در شمار محدثان طبقه نهم جای می‌گیرد. تنها شاگرد حدیثی شناخته‌شده وی، شیخ صدوق می‌باشد.

درباره شخصیت وی، باید گفت که نام این راوی در هیچ‌یک از کتب رجالی قدما ذکر نشده است و از این رو مسلک، مذهب و وثاقت وی به طور مستقیم ناشناخته است؛ ولی مضامین روایات منقول از او نشانگر تشیع وی بوده و کثرت نقل شیخ صدوق از ایشان، دلالت بر ممدوح بودن و حسن حال او دارد^[۶].^[۷]

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳

پانویس

↑ الخصال، ج۲، ص۴۸۱، ح۵۵.
↑ مصحّف بن عبدالرحمن است. ر.ک: تنقیح المقال، ج۷، ص۳۷۴، ش۹۸۸؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۷۴، ش۸۷۸؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۴۵۲، ش۱۶۰۲؛ معانی الأخبار، ص۲۳۱ و ص۳۱۲، ح۱؛ الخصال، ج۲، ص۴۸۱، ح۵۵؛ ر.ک: عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۲۲۶، ح۱.
↑ عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۲۲۶، ح۱.
↑ الخصال، ج۲، ص۴۸۱، ح۵۵.
↑ معانی الأخبار، ص۱۱۴، ح۲ (ذیل حدیث)، ص۲۴۶، ح۸.
↑ گروهی از بزرگان به ممدوح بودن و حسن حال اساتید شیخ صدوق اشاره کرده‌اند. ر.ک: مدارک الأحکام، ج۶، ص۸۴؛ أجوبة المسائل البهبهانیه، ص۴۶ - ۴۷؛ ذخیرة المعاد، ج۱، ص۵۱۰؛ جواهر الکلام، ج۱۶، ص۲۷۰؛ ریاض المسائل، ج۵، ص۳۴۸؛ خاتمة مستدرک الوسائل، ج۵، ص۳۸۱، ذیل شماره ۳۴۹؛ روضة المتقین، ج۱۴، ص۶۶؛ کلباسی، الرسائل الرجالیه، ج۳، ص۳۶۰؛ رجال الخاقانی، ص۱۸۴،...؛ معانی الأخبار، ص۱۳۲، ح۱؛ معانی الأخبار، ص۱۱۴، ح۲ (ذیل حدیث).
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۱۰۰-۱۰۳.

[1] الخصال، ج۲، ص۴۸۱، ح۵۵.

[2] مصحّف بن عبدالرحمن است. ر.ک: تنقیح المقال، ج۷، ص۳۷۴، ش۹۸۸؛ معجم رجال الحدیث، ج۳، ص۷۴، ش۸۷۸؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۴۵۲، ش۱۶۰۲؛ معانی الأخبار، ص۲۳۱ و ص۳۱۲، ح۱؛ الخصال، ج۲، ص۴۸۱، ح۵۵؛ ر.ک: عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۲۲۶، ح۱.

[3] عیون أخبار الرضا(ع)، ج۱، ص۲۲۶، ح۱.

[4] الخصال، ج۲، ص۴۸۱، ح۵۵.

[5] معانی الأخبار، ص۱۱۴، ح۲ (ذیل حدیث)، ص۲۴۶، ح۸.

[6] گروهی از بزرگان به ممدوح بودن و حسن حال اساتید شیخ صدوق اشاره کرده‌اند. ر.ک: مدارک الأحکام، ج۶، ص۸۴؛ أجوبة المسائل البهبهانیه، ص۴۶ - ۴۷؛ ذخیرة المعاد، ج۱، ص۵۱۰؛ جواهر الکلام، ج۱۶، ص۲۷۰؛ ریاض المسائل، ج۵، ص۳۴۸؛ خاتمة مستدرک الوسائل، ج۵، ص۳۸۱، ذیل شماره ۳۴۹؛ روضة المتقین، ج۱۴، ص۶۶؛ کلباسی، الرسائل الرجالیه، ج۳، ص۳۶۰؛ رجال الخاقانی، ص۱۸۴،...؛ معانی الأخبار، ص۱۳۲، ح۱؛ معانی الأخبار، ص۱۱۴، ح۲ (ذیل حدیث).

[7] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۱۰۰-۱۰۳.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]