خطبه ۱۲۹ نهج البلاغه
مقدمه
امام(ع) در این خطبه به پند و اندرز مسلمانان پرداخته و نصایح شافی و کافی ذکر میکند:
- نخست: از کوتاهی عمر دنیا و این که مردم همچون مهمانی در آن هستند و به سرعت این مهمانی پایان میگیرد، در حالی که اعمال انسان برای حساب و جزا محفوظ میماند.
- سپس در بخش دیگری از این خطبه از گسترش فساد در آن عصر و زمان، شکوه میکند.
- و در بخش سوّم، به نیکان و پاکان و صالحان و آزاد مردان و سخاوتمندان و پرهیزگاران پیشین اشاره کرده و با مقایسه آن دو به یکدیگر، به مردم هشدار میدهد که خویشتن را اصلاح کنند و فساد را از جامعه بر اندازند.
- و در پایان خطبه به مذمّت و نکوهش ریا کارانی میپردازد، که امر به معروف میکنند و خود اهل آن نیستند و نهی از منکر میکنند و خود عامل منکراتاند[۱].
