←مقدمه
بدون خلاصۀ ویرایش |
(←مقدمه) برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۲۶: | خط ۲۶: | ||
برخی از [[مفسران شیعه]]، با استناد به روایاتی از [[پیامبر]] که در شأن [[نزول]] این [[آیه]] وارد شده و در آنها از علی و شیعیانش سخن به میان آمده،<ref>سیوطی، الدرالمنثور، ۱۴۰۴ق، ج۸، ص۵۸۹؛ امینی، الغدیر، ۱۴۱۶ق، ج۲، ص۵۷ و ۵۸.</ref> بر این باورند که واژه [[شیعه]] از [[زمان پیامبر]]{{صل}} مطرح شده و منظور از شیعه در این [[روایات]]، [[پیروان]] خاص [[امام علی]]{{ع}} اهستند. <ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۷، ص۲۱۳-۲۱۴.</ref>. | برخی از [[مفسران شیعه]]، با استناد به روایاتی از [[پیامبر]] که در شأن [[نزول]] این [[آیه]] وارد شده و در آنها از علی و شیعیانش سخن به میان آمده،<ref>سیوطی، الدرالمنثور، ۱۴۰۴ق، ج۸، ص۵۸۹؛ امینی، الغدیر، ۱۴۱۶ق، ج۲، ص۵۷ و ۵۸.</ref> بر این باورند که واژه [[شیعه]] از [[زمان پیامبر]]{{صل}} مطرح شده و منظور از شیعه در این [[روایات]]، [[پیروان]] خاص [[امام علی]]{{ع}} اهستند. <ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۷، ص۲۱۳-۲۱۴.</ref>. | ||
در کتابهای [[روایی]] [[شیعه]] و [[اهلسنت]]، احادیثی از [[پیامبر]]{{صل}} نقل شده است که در آنها خیرالبریه (بهترین [[آفریدگان]]) به [[امام علی]]{{ع}} و [[شیعیان]] او [[تفسیر]] شده است. <ref>سیوطی، الدرالمنثور، ۱۴۰۴ق، ج۶، ص۳۷۹؛ استرآبادی، تأویل الآیات الظاهره، ۱۴۰۹ق، ص۸۰-۸۰۳؛ آلوسی، روح المعانی، ۱۴۱۵ق، ج۱۵، ص۴۳۲.</ref>. حاكم حَسكانی از علمای اهلسنت، در کتاب شَواهدُ التَنزیل بیش از بیست [[روایت]] در این باره با سندهای مختلف نقل میكند. <ref>نگاه کنید به حسکانی، شواهدالتنزیل، ۱۴۱۰-۱۴۱۱ق، ج۲، ص۴۵۹-۴۷۳.</ref>. از جمله از [[ابنعباس]] روایت میکند هنگامی که این [[آیه]] نازل شد، پیامبر{{صل}} [[خطاب]] به امام علی{{ع}} گفت: «آن (خیرالبریه) تو و شیعیانت هستید. در [[روز قیامت]]، تو و شیعیانت، در حالی که شما از [[خدا]] خشنودید و خدا از شما [[خشنود]] است، میآیید.» <ref>حسکانی، شواهدالتنزیل، ۱۴۱۰-۱۴۱۱ق، ج۲، ص۴۶۱.</ref>. | |||
یکی از نکات تفسیری، که [[مفسران]] از آیه برداشت کردهاند این است که انسانهای [[باایمان]] و [[صالح]] بر [[فرشتگان]] هم [[برتری]] دارند؛ زیرا واژه "البریة" در عبارت «خیرالبریه» (بهترینِ آفریدگان) شامل همه [[مخلوقات]] میشود. <ref>طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۲۰، ص۳۴۰؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۷، ص۲۰۹.</ref>. | |||
== شأن نزول آیه == | == شأن نزول آیه == | ||