اثناعشریه
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل اثناعشریه (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
اثناعشریه بزرگترین و معروفترین مذهب از مذاهب شیعه است. اثناعشریه به امامت دوازده امام معتقدند و به مجموعههایی همچون "اخباریّه"، "اصولیّه"، "شیخیّه" و... تقسیم میشوند[۱].
مقدمه
- پیروان دوازده امام مشخص پس از پیامبر خاتم(ص)[۲].
- "اثنا عشری" یا "دوازده امامی" پر جمعیتترین فرقههای شیعه هستند[۳].
- آنان معتقد به دوازده امامند که با حضرت علی(ع) آغاز میشود و به محمد بن حسن مهدی آل محمد(ص) ختم میگردد. شیعه با بهرهمندی از برهانهای عقلی و آموزههای آفتابگون پیشوایان معصوم(ع)، بر این باور است که در هر زمان، برای انسانها، ناگزیر باید حجّتی[۴] از طرف خداوند سبحانه و تعالی نصب شود[۵][۶].
- ایشان دلایل فراوانی از آیات قرآن و احادیث نبوی بر امامت علی(ع) اقامه کرده و امامت آن حضرت را به نص صریح، از طرف خداوند دانستهاند.
- همچنین معتقدند پیامبر اکرم(ص) از طرف خداوند، تمام امامان دوازدهگانه را معرفی کرده است.
- آنان، امامان را مانند پیامبر، ملهم از جانب خدا میدانند و میگویند: امام ریاست عامّه دارد و مقام او مافوق بشر عادی است و از آن روزی که خداوند آدم را آفرید، نور خود را در برگزیدگان خویش - از حضرت نوح، حضرت ابراهیم، حضرت موسی و حضرت عیسی(ع) گرفته تا به حضرت محمد(ص)، خاتم الانبیا- سرایت داد و از وی آن نور را به اوصیای او، امامان معصوم(ع)، سریان داد. همان نور و روح خدایی است که در امام عصر(ع) تجلّی میکند و او را از سطح بشر عادی فراتر میبرد و وی را قادر میسازد که قرنها، بلکه هزاران سال بیهیچ گزند و آزار و بدون ضعف و پیری، با بدن جسمانی که در بشر عادی موجب کون و فساد است زندگی کند و در زمان مناسب، به امر خداوند از پس پرده غیب ظهور فرماید[۷][۸].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص:۴۵۹.
- ↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگنامه مهدویت، ص:۳۶.
- ↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگنامه مهدویت، ص:۳۶.
- ↑ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۱۷۸( باب ان الارض لا تخلو من حجة
- ↑ ﴿﴿وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ﴾﴾و (یاد کن) آنگاه را که پروردگار ابراهیم، او را با کلماتی آزمود و او آنها را به انجام رسانید؛ فرمود: من تو را پیشوای مردم میگمارم. (ابراهیم) گفت: و از فرزندانم (چه کس را)؟ فرمود: پیمان من به ستمکاران نمیرسد؛ سوره بقره، آیه: ۱۲۴.
- ↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگنامه مهدویت، ص:۳۶.
- ↑ ر. ک: محمد جواد مشکور، فرهنگ فرق اسلامی، ص ۲۴
- ↑ سلیمیان، خدامراد،فرهنگنامه مهدویت، ص:۳۶.