علم دائمی معصوم

نسخه‌ای که می‌بینید نسخه‌ای قدیمی از صفحه‌است که توسط Wasity (بحث | مشارکت‌ها) در تاریخ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۱۸، ساعت ۱۱:۱۶ ویرایش شده است. این نسخه ممکن است تفاوت‌های عمده‌ای با نسخهٔ فعلی بدارد.

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث علم معصوم است. "علم دائمی معصوم" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:
در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل علم معصوم (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

  • علم امام(ع) دائمی و همیشگی بوده و متصل به سرچشمه غیبی است و دائماً در حال افزایش است. در غیر این صورت موجب نقص می‌شود. در این رابطه از صادقین(ع) چند روایت نقل شده است. امام صادق(ع) می‌فرمایند: اگر بر دانش ما افزوده نمی‌شد بی‌علم می‌ماندیم[۱] مفضل بن عمر می‌گوید؛ روزی امام صادق(ع) به من فرمودند: ما را هر شب جمعه شادی و سروریست! گفتم: خدایش افزایش دهد، آن شادی چیست؟ فرمودند: هر شب جمعه روح پیامبر اسلام(ص) و امامان(ع) تا عرش بالا می‌رود، و روح ما هم با روح آنان بالا می‌رود، و این ارواح به بدن‌های خود باز نگردند، مگر با معرفتی و علمی تازه و جدید، و اگر چنین نبود که علم ما تمام می‌شد[۲] و به همین مضمون چند حدیث دیگر وارد شده است.[۳]

جهات سه گانه علم امام(ع): امام موسی بن جعفر(ع) نیز می‌فرمایند: علم امام(ع) سه جنبه و جهت دارد:

  1. علوم مربوط به زمان گذشته؛
  2. علوم مربوط به زمان آینده؛
  3. علوم حادث و جدید و نو ظهور.

اما علوم گذشته برای ما تفسیر شده است یعنی اخبار گذشته را پیغمبر(ص) برای ما توضیح داده است و اما علوم آینده در جامع و مصحفی نوشته شده که نزد ماست[۴] و اما علوم حادث و نو ظهور، نتیجه الهام حق بر دل امام(ع) و ابلاغ به گوش اوست. برترین نوع علم ما همین نوع است. این نکته را هم جداً یادآور می‌شوند که این موضوع را نباید با نبوت اشتباه کرد؛ یعنی علوم حادث امامان(ع) چیز دیگری است و نبوت چیز دیگر[۵][۶].

پرسش‌های وابسته

جستارهای وابسته

منبع‌شناسی جامع علم معصوم

منابع


پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید:  

  1. "لَوْلا أَنّا نَزْدادُ لاَنْفَدْنا"؛ اصول کافی، ج ۱، ص ۳۷۴، ح ۶۴۹.
  2. اصول کافی، ج ۱، ص ۳۷۳، ح ۶۴۷. و نیز ح ۶۴۶و۶۴۸، در این رابطه می‌باشد.
  3. اصول کافی، ح ۶۵۰ - ۶۵۲.
  4. اصول کافی، ج ۱ ص ۳۴۴، در بابی مستقل شامل ۸ حدیث راجع به جامعه، صحیفه، جفر و مصحف فاطمه(ع) بحث شده است.
  5. اصول کافی، ج ۱، ص ۳۹۳، ح ۶۸۱ و نیز، ص ۳۹۴، ح ۶۸۲،۶۸۳ در این خصوص هستند.
  6. محمد مولوی، نیاز جهان به امام زمان، ص:۱۹.