رحیل جعفی
آشنایی اجمالی
وی از بنیزهیر بن معاویه جعفی[۱] و به احتمال همان رحیل بن زهیر بن خیثمة بن ابیحمران است که به بنیجعفی بن سعدالعشیره از قبیله مذحج منسوب بوده و در منطقه حضرموت از نواحی یمن زندگی میکردهاند[۲]. در صحابی بودنش اختلاف است[۳]. ابن حجر[۴] شرح حالش را در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) آورده است، ولی ابونعیم[۵]، ابن عبدالبر[۶] و ابن اثیر[۷] در صحابهنگاریهای خود از وی یاد کرده و بر پایه روایتی که از طریق زهیر بن معاویه جعفی از اسعر بن رحیل نقل کردهاند، رحیل و سوید بن غفله در حالی که مسلمان شده بودند به سوی رسول خدا(ص) حرکت کردند، اما وقتی به مدینه رسیدند آن حضرت رحلت کرده بود. بنابراین اختلاف در صحابی بودن وی به تفاوت تعریف صحابه نزد صحابهنگاران یادشده برمیگردد. نکته مهم اینکه مغلطای[۸] به سبب خلط رحیل موضوع مدخل با شخص دیگری (احتمالاً نواده وی) گفته است: برخی چون ابن شاهین وی را تابعی میدانند، در حالی که آن کسی که ابن شاهین[۹] از او نام میبرد، رحیل بن معاویه برادر زهیر بن معاویة بن حدیج بن رحیل و درگذشته به سال ۱۷۴ هجری بوده[۱۰] که به طور طبیعی نمیتواند زمان رسول خدا(ص) یا نزدیک به آن زمان را درک کند و معمولاً چنین کسی در صحابی بودن یا نبودنش اختلاف نمیشود.
فرزندش اسعر در شمار تابعیان آمده[۱۱] و راوی مشهوری چون ابوخیثمه، زهیر بن معاویه[۱۲] و خیثمة بن خدیج که از اصحاب امام صادق(ع) نامیده شدهاند[۱۳] به رحیل جعفی منسوب هستند.[۱۴]
جستارهای وابسته
- بنیزهیر بن معاویه جعفی (قبیله)
- بنیجعفی بن سعدالعشیره (قبیله)
- مذحج (قبیله)
- اسعر بن رحیل جعفی (فرزند)
منابع
پانویس
- ↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۸۵.
- ↑ ر.ک: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۳۵۴؛ ذهبی، تجرید اسماء الصحابه، ج۱، ص۱۸۲؛ سمعانی، الانساب، ج۲، ص۶۸ و ج۲، ص۲۳۰.
- ↑ مغلطای، الانابة الی معرفة مختلف فیهم من الصحابه، ج۱، ص۲۱۵.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۷.
- ↑ ابونعیم، معرفه الصحابه، ج۲، ص۱۱۲۶.
- ↑ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۸۵.
- ↑ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۷۲.
- ↑ مغلطای، الانابة الی معرفة مختلف فیهم من الصحابه، ج۱، ص۲۱۵.
- ↑ ابن شاهین، تاریخ اسماء الثقات، ص۸۸.
- ↑ ر.ک: ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۶، ص۳۵۴.
- ↑ زرکلی، الاعلام، ج۶، ص۵۲۳.
- ↑ ابن حبان، مشاهیر علماء الامصار، ص۲۹۴.
- ↑ طوسی، رجال الطوسی، ص۲۰۰.
- ↑ بانشی، رحمتالله، مقاله «رحيل جعفى»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۳۹.