فساد
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
مقدمه
- فَساد: تباه شدن، خرابی، نابودی، زشتی. هر چیزی که از حالت اولیه و سالم خود خارج شود، فاسد شده است، مثل میوه یا غذایی که فاسد میشود، یا اخلاق و رفتار کسی خراب میگردد، یا اعتقادی که به انحراف کشیده میشود.
- کسانی که در روی زمین فساد میکنند و انسانها و شهرها را از بین میبرند، یا موجب گمراهی افراد میشوند و انسانها را به گناه و بیبند و باری میکشانند، مُفسدند و کیفر مفسدین فی الأرض در قرآن، با شرایطی که باید داشته باشد، اعدام است.
- فساد مقابل صلاح است و مفسد در برابر مصلح. مفاسد اجتماعی هم به صفات و رفتارهای ناپسند و ناهنجاری مانند دزدی، تقلب، قمار، روابط نامشروع، قتل و غارت و ناامنی گفته میشود.
- در قرآن کریم، به ظالمین، گنهکاران، منافقان، جادوگران، گرانفروشان، همچنین به کسانی مانند شیطان، فرعون، یأجوج و مأجوج، مفسد گفته شده است[۱].
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید: