بحث:احسان

احسان، به معنای نیکی کردن به دیگری، نیکوکاری، خیررسانی و کمک به نیازمندان، عطا و بخشش است. احسان از ریشه حُسن است و هم کار نیک انجام دادن است، هم کاری را به نیکویی و شایستگی انجام دادن. خداوند برترین محسنین است و از او به "قدیم الإحسان" یاد می‌شود. خداوند، هم به بندگانش نیکی و بخشش کرده، و هم کاری را که انجام دهد و چیزی را بیافریند، در کمال استواری و خوبی و بدون نقص انجام می‌دهد. احسان به پدر و مادر، به مردم فقیر و به خویشاوندان از توصیه‌های قرآن است. هر کس نیکی کند به خودش برمی‌گردد و خداوند هم محسنین را دوست می‌دارد و به عدل و احسان فرمان می‌‌دهد ﴿إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ﴾. در اصطلاح دینی به کارهای خوب و پاداش‌های شایسته "حسنه و حسنات" گفته می‌شود .