رفاهزدگی و تجملگرایی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی
پیامدهای اشرافیگری و تجملگرایی
تجملگرایی و گرایش به اشرافیگری پیامدهای بسیاری دارد؛ تأمین نشدن عدالت اجتماعی، دور شدن از روحیه برادری و الفت و انس و همدلی، از جمله این پیامدها به شمار میآیند. رواج تجملگرایی در جامعه و عادت کردن به تجمل افزون بر آنکه اسراف به شمار آمده و سرمایهها را از بین میبرد، مشکلات اقتصادی، اجتماعی و اخلاقی را نیز دو چندان میکند[۱]. جاوید ماندن ملت و تحقق اسلام، نیازمند از بین بردن اخلاق کاخنشینی است. هرچند ممکن است نفس کاخنشینی ضرری نداشته باشد اما خوی کاخنشینی مضر است. از اینرو برای استمرار زندگی صحیح اسلامی باید روحیه کوخنشینی را در ملت تقویت نمود[۲].[۳]
اشرافیگری مانع پیشرفت اسلام ناب
حضور اشراف در جامعه اسلامی از جمله موانع مهم پیش روی اسلام ناب محمدی(ص) است؛ چرا که اشراف اهتمام به امور سایر مسلمانان نداشته و درصدد تأمین منافع و وسائل عیش و نوش خویش، در ظاهر آراسته به مظاهر دینی و در واقع همسو با منافع استکبار هستند[۴]. این در حالی است که اسلام از اساس با سرمایهداران اشرافی که عمدتاً در برابر مستضعفان و انبیا قرار داشتند، به مخالفت پرداخته و در مواردی مسلمانان را به جنگ و جهاد با ایشان فراخوانده است[۵].[۶]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ خامنهای حسینی، سید علی، ۴/۱۰/۱۳۷۸.
- ↑ امام خمینی، صحیفه امام، ۱۷/۳۷۵.
- ↑ گرامی، علی، مقاله «اخلاق»، مقالاتی از اندیشهنامه انقلاب اسلامی، ص ۹۴.
- ↑ امام خمینی، صحیفه امام، ج۱۴، ص۱۳۶ -۱۳۷.
- ↑ امام خمینی، صحیفه امام، ج۴، ص۹۹.
- ↑ احمدی، محمد صادق، مقاله «اسلام ناب محمدی»، مقالاتی از اندیشهنامه انقلاب اسلامی، ج۴ ص ۱۶۰.