انتقادپذیری در معارف و سیره علوی
اين مدخل از زیرشاخههای بحث انتقادپذیری است. "انتقادپذیری" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
مقدمه
امیرالمؤمنین(ع) به صراحت، سنگینی کلام حق را برای مسئولان و مدیران جامعه بیان میکند[۱]، و در عین حال تأکید میورزد که این سنگینی را باید پذیرفت؛ چراکه اگر کلام حق برای کسی سنگین باشد، عمل به آن برایش دشوارتر خواهد بود[۲]. حضرت از مردم میخواهد که حرف حق را در هر حال به او یادآوری کنند و او را مصون از خطا و بینیاز از مشورت و نصیحت ندانند: «فَلَا تَكُفُّوا عَنِّي مَقَالَةً بِحَقٍّ أَوْ مَشُورَةً بِعَدْلٍ فَإِنِّي لَسْتُ فِي نَفْسِي بِفَوْقِ مَا أَنْ أُخْطِئَ وَ لَا آمَنُ ذَلِكَ مِنْ فِعْلِي إِلَّا أَنْ يَكْفِيَ اللَّهُ مِنْ نَفْسِي مَا هُوَ أَمْلَكُ بِهِ مِنِّي»[۳]. البته روشن است که رسیدن به چنین نقطهای از حقپذیری و نقدپذیری، بدون خودسازی و تهذیب نفس، غیرممکن است.[۴]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ نهج البلاغه، نامه ۵۳.
- ↑ نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.
- ↑ نهج البلاغه، خطبه ۲۱۶.
- ↑ ذوعلم، علی، مقاله «امام علی و سیاست»، دانشنامه امام علی ج۶، ص ۳۵.