آیا ایجاد شک و شبهه در مسائل اعتقادی صحیح است؟ (پرسش)
آیا ایجاد شک و شبهه در مسائل اعتقادی صحیح است؟ یکی از پرسشهای مرتبط به بحث مهدویت است که میتوان با عبارتهای متفاوتی مطرح کرد. در ذیل، پاسخ به این پرسش را بیابید. تلاش بر این است که پاسخها و دیدگاههای متفرقه این پرسش، در یک پاسخ جامع اجمالی تدوین گردد. پرسشهای وابسته به این سؤال در انتهای صفحه قرار دارند.
| آیا ایجاد شک و شبهه در مسائل اعتقادی صحیح است؟ | |
|---|---|
 | |
| موضوع اصلی | بانک جامع پرسش و پاسخ مهدویت |
| مدخل اصلی | مهدویت |
| تعداد پاسخ | ۱ پاسخ |
پاسخ نخست
آقای علی اصغر رضوانی، در کتاب «موعودشناسی و پاسخ به شبهات» در اینباره گفته است:
«مسلّماً آنچه در ابتدا به نظر میرسد این است که شک در دین، بد بوده و نشانه سیاهی قلب است؛ زیرا هدف این است که انسان به یقین برسد. ایمان بایستی توأم با یقین باشد. ولی شک و شبهه در جایی که دالان و معبر خوبی برای رسیدن به ایمان و یقین باشد پسندیده است. ایمان چیزی است که انسان باید به آن دسترسی پیدا کند، امّا این ایمان از همان ابتدا در انسان وجود ندارد، زیرا تا شک نکند به یقین نمیرسد. قرآن میخواهد که در اعتقادات وراثتی انسان شک ایجاد کند تا او را به یقین برساند. لذا میفرماید: ﴿أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ شَيْئًا وَلاَ يَهْتَدُونَ﴾[۱]؛ «آیا بایست آنها تابع پدران باشند در صورتی که آنها بی عقل و نادان بودند.» شهید مطهری میفرماید: "... اگر این تشکیکات وارد جامعه نشود خطر است. اگر وارد نشود کم کم مردم آن حالت دینی شان رو به تحجّر، و نه تحجّر که رو به عفونت میرود. درست مثل آب کاملاً صافی که آن را در حوض قرار میدهیم و اگر مدتی بماند میگندد. اگر در مردم یک حالت آرامشی باشد و بر معتقدات دینی و مذهبی تازیانه شک نخورد در آن صورت عوام پیشتاز آن معتقدات می شوند. وقتی عوام پیشتاز بشوند دائم از خودشان چیزی می سازند."[۲]. ولی برخی شکها نوعی بیماری است، مانند وسوسه، شک کثیر الشک در نماز، وضو و سایر عبادات و طهارت و نجاست. این گونه شکها و شبههها نوعی بیماری و مرض است. زیاد شک کردن نوعی بیماری است.»[۳].
پانویس
- ↑ بقره، ۱۷۰.
- ↑ فصلنامه مطهر، شماره صفر، ص۳۴، ۳۵.
- ↑ رضوانی، علی اصغر، موعودشناسی و پاسخ به شبهات، ص۱۳، ۱۴.