احمد بن عبدالعزیز رازی

آشنایی اجمالی

احمد بن عبدالعزیز^[۱] که در سند روایتی در کتاب علل الشرائع با وصف «الرازی» نیز از وی یاد شده است^[۲]، واسطه نقل حدیثی درباره دعای امام کاظم(ع) در پایان نماز وتر می‌باشد^[۳]. نام وی در کتب رجالی قدما ذکر نشده و در شمار راویان مجهول یا مهمل قرار دارد. ادعای اتحاد او با «احمد بن عبدالعزیز کوفی»^[۴] از اصحاب امام صادق(ع)^[۵] نیز به دلیل فقدان قرائن مردود است^[۶].

↑ ر.ک: جامع الرواة، ج۱، ص۵۲؛ معجم رجال الحدیث، ج۲، ص۱۴۲، ش۶۲۲؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۱، ص۳۴۴، ش۱۰۹۳.
↑ علل الشرائع، ج۲، ص۳۶۴، ح۳.
↑ تفسیر کنز الدقائق، ج۱۲، ص۴۱۳ - ۴۱۴، به نقل از: الکافی، ج۳، ص۳۲۵، ح۱۶.
↑ أحمد بن عبدالعزیز [ق. ست] الجوهری له کتاب السقیفة [ست] الکوفی أبوشبل [ق] (مح) عنه سهل بن زیاد فی [یب] فی أواخر باب کیفیة الصلاة و فی [فی) فی باب السجود؛ جامع الرواة، ج۱، ص۵۲.
اشکال دیگری که در این عبارت دیده می‌شود، متحد دانستن احمد بن عبدالعزیز الکوفی با احمد بن عبدالعزیز الجوهری، صاحب کتاب السقیفه است (ر.ک: طوسی، الفهرست، ص۸۴، ش۱۱۰)؛
زیرا اولی از اصحاب امام صادق(ع) شمرده شده، ولی دومی در سال ۳۲۳ ق وفات کرده است. ر.ک: السقیفة و فدک، مقدمه، ص۳۳.
↑ رجال الطوسی، ص۱۵۵، ش۱۷۰۰.
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۲، ص۳۳۰-۳۳۱.