احمد بن محمد بن شیبانی

آشنایی اجمالی

احمد بن محمد بن الشیبانی نامش تنها یک بار در اسناد تفسیر القمی ذکر شده^[۱] و در برخی منابع به اشتباه همراه با واژه‌ای زائد "بن" قبل از الشیبانی درج شده است. کاوش در اسناد روایات، هویت راوی را شناسایی نکرده و در کتب رجالی نیز نامی از او برده نشده است، بدان جهت از راویان مجهول یا مهمل شمرده می‌شود، مگر بپذیریم تمام کسانی که در اسناد روایات تفسیر علی بن ابراهیم قمی قرار گرفته‌اند ثقه هستند. تشابه اسمی این راوی در اسناد برخی روایات کتب شیخ صدوق نیز ارتباطی با وی ندارد و در واقع مقلوبی از نام احمد بن محمد شیبانی است^[۲].^[۳]

منابع

جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳

پانویس

↑ «و فی تفسیر علی بن إبراهیم: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الشَّیْبَانِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ بُویَهْ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَیْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الشَّیْبَانِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ التَّفْلِیسِیُّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ رَزِینٍ عَنْ شِهَابِ بْنِ عَبْدِ رَبِّهِ قَالَ سَمِعْتُ الصَّادِقَ(ع) یَقُولُ یَا شِهَابُ نَحْنُ شَجَرَةُ النُّبُوَّةِ- وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِکَةِ- وَ نَحْنُ عَهْدُ اللَّهِ وَ ذِمَّتُهُ وَ نَحْنُ وَدَائِعُ اللَّهِ وَ حُجَّتُهُ- کُنَّا أَنْوَاراً صُفُوفاً حَوْلَ الْعَرْشِ نُسَبِّحُ- فَیُسَبِّحُ أَهْلُ السَّمَاءِ بِتَسْبِیحِنَا- إِلَی أَنْ هَبَطْنَا إِلَی الْأَرْضِ فَسَبَّحْنَا- فَسَبَّحَ أَهْلُ الْأَرْضِ بِتَسْبِیحِنَا ﴿وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ﴾ فَمَنْ وَفَی بِذِمَّتِنَا فَقَدْ وَفَی بِعَهْدِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ذِمَّتِهِ- وَ مَنْ خَفَرَ ذِمَّتَنَا فَقَدْ خَفَرَ ذِمَّةَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عَهْدَهُ» تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۱۹۲ به نقل از تفسیر القمی، ج۲، ص۲۲۸.
↑ ر.ک: علل الشرائع، ج۱، ص۳۴.
↑ ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۸۱.

[1] «و فی تفسیر علی بن إبراهیم: حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الشَّیْبَانِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ بُویَهْ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَیْمَانَ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الشَّیْبَانِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ التَّفْلِیسِیُّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ رَزِینٍ عَنْ شِهَابِ بْنِ عَبْدِ رَبِّهِ قَالَ سَمِعْتُ الصَّادِقَ(ع) یَقُولُ یَا شِهَابُ نَحْنُ شَجَرَةُ النُّبُوَّةِ- وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلَائِکَةِ- وَ نَحْنُ عَهْدُ اللَّهِ وَ ذِمَّتُهُ وَ نَحْنُ وَدَائِعُ اللَّهِ وَ حُجَّتُهُ- کُنَّا أَنْوَاراً صُفُوفاً حَوْلَ الْعَرْشِ نُسَبِّحُ- فَیُسَبِّحُ أَهْلُ السَّمَاءِ بِتَسْبِیحِنَا- إِلَی أَنْ هَبَطْنَا إِلَی الْأَرْضِ فَسَبَّحْنَا- فَسَبَّحَ أَهْلُ الْأَرْضِ بِتَسْبِیحِنَا ﴿وَإِنَّا لَنَحْنُ الصَّافُّونَ وَإِنَّا لَنَحْنُ الْمُسَبِّحُونَ﴾ فَمَنْ وَفَی بِذِمَّتِنَا فَقَدْ وَفَی بِعَهْدِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ ذِمَّتِهِ- وَ مَنْ خَفَرَ ذِمَّتَنَا فَقَدْ خَفَرَ ذِمَّةَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عَهْدَهُ» تفسیر کنز الدقائق، ج۱۱، ص۱۹۲ به نقل از تفسیر القمی، ج۲، ص۲۲۸.

[2] ر.ک: علل الشرائع، ج۱، ص۳۴.

[3] ر.ک: جوادی آملی، عبدالله، رجال تفسیری ج۳، ص۸۱.

[۱]

[۲]

[۳]