امام حسن عسکری در زمان مهتدی عباسی
مقدمه
مهتدی عباسی در ۲۹ رجب سال ۲۵۵ (ه. ق) به خلافت نشست. در آغاز خلافتش راه زهد و ترک محرمات را در پیش گرفت ولی در ادامه راه شیوه خود را عوض کرد. در این فراز و فرود نسبت به امام عسکری(ع) مثل اسلاف خود عمل کرد. مهتدی همچون سایر خلفای عباسی کینهای دیرینه را از اهلبیت در دل داشت و به مأموران خود دستور داد امام عسکری(ع) را بازداشت کنند، او تصمیم داشت امام را به قتل برساند، امام مدتی در زندان مهتدی به سر برد و ابوهاشم جعفری همراه ایشان بود.
جعفری نقل میکند که من با حضرت امام حسن عسکری(ع) زندانی بودم، در زندان حضرت عسکری(ع) فرمود: این ستمگر تصمیم دارد امشب با خدا به شوخی بپردازد، ولی خدا عمر او را قطع میکند و مقامش را در اختیار جانشینش قرار میدهد، با اینکه مرا اکنون فرزندی نیست ولی به زودی صاحب فرزند میشوم. ابوهاشم گفت: فردا صبح ترکها بر مهتدی شوریده او را کشتند و معتمد به جای او نشست و ما نجات یافتیم. مردم نیز کمک کردند چون معتزلی بود و قائل به قدر. با اینکه مهتدی تصمیم داشت امام را بکشد خداوند او را کشت[۱].
مهتدی در عمر کوتاهش از هیچ پلیدی و خباثتی نسبت به امام عسکری(ع) دریغ نورزید و مدتی از عمر شریف حضرت در زندان او سپری شد ولی دست انتقام الهی او را ساقط کرد[۲].
منابع
پانویس
- ↑ بحارالانوار، ج۵۰، ص۳۰۴.
- ↑ راجی، علی، مظلومیت امام حسن عسکری، ص ۱۳.