اموال و املاک امام کاظم
مقدمه
طبق نقل یکی از فرزندان آن امام، آن حضرت روزی برای سرکشی مزرعهای که در «سایه»[۱] داشت به آنجا تشریف برد و در راه در یک بامداد، با هوای سردی مواجه شد و غلام صاحب مزرعهای که در آن نقطه بود، مقداری غذا و وسیله گرما برای حضرت آورد. امام بعد از پایان سفر به پاداش این کار غلام را از صاحبش خرید و آزاد کرد. لازم به تذکر است که این داستان مفصل است، ولی آنچه مورد بحث بود که امام هفتم(ع) هم همانند سایر مردم زمین و مزرعه داشت، نقل شد[۲].
محمد بن عبدالله بکری میگوید: از گروهی از مردم مدینه طلبکار بودم. برای وصول آن به مدینه آمدم و مدتی ماندم و با تمام تلاشی که کردم نتوانستم پول خود را بگیرم تا این که خسته شدم. با خود گفتم خدمت امام هفتم(ع) بروم و به او شکایت کنم. آن حضرت در یکی از مزارعش به نام نقمی بود، خدمت وی رسیدم. در حضور او غلامی بود که در دست او ظرفی بود و داخل آن ظرف قطعهای گوشت ریز و درشت وجود داشت. من به همراه حضرت از آن گوشتها خوردم. سپس از من سؤال کرد حاجتت چیست؟ داستان را برای او نقل کردم. از جا برخاست و داخل خانه شد. پس از اندک زمانی برگشت. به غلامش دستور داد برگردد (تا غلام، محمد بن عبدالله را نبیند و او خجالت نکشد). او برگشت آن گاه حضرت موسی بن جعفر(ع) کیسهای را که سیصد دینار در آن بود به من داد و برگشت. من هم سوار مرکب شدم و مراجعت کردم[۳].
در حدیث دیگری آمده است: علی بن حمزه بطائنی روایت کرده است که روزی حضرت موسی بن جعفر(ع) از مدینه به سوی مزرعهای که در بیرون مدینه داشت میرفت، من نیز همراهش بودم...[۴].[۵]
منابع
پانویس
- ↑ سایه در اطراف مدینه جایی است که زمینهای کشاورزی در آنجا بود. حموی مینویسد: عربی فیها نخیل و مزارع و موز و زمان و عنب و اصلها لولد علی بن ابی طالب رضی الله عنه، آنجا نخلستان و مزارع و باغ موز و انار و انگور وجود داشت و اصل آن از اولاد علی(ع) بوده است. معجم البلدان، ج۵، ص٣٠٠؛ وفاء الوفاء باخبار دار المصطفی، ج۴، ص۱۲۳۱. ناگفته نماند اولاد پیامبر(ص) نیز املاک و مزارعی داشتند که غیر از سایه که گذشت قراقر نیز محلی در اطراف مدینه بود و مزرعههایی بوده که ملک فرزندان امام حسین(ع) به شمار میرفته است. معجم البلدان، ج۲، ص٣۴۵؛ وفاء الوفاء، ج۴، ص۱۲۸۸؛ نقمی نیز در اطراف مدینه ملک آل ابی طالب بوده است. معجم البلدان، ج۴، ص۳۱۸؛ وفاء الوفاء، ج۴، ص۱۳۲۳.
- ↑ تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۳۰-۲۹؛ البدایه والنهایه، ج۱۰، ص۱۸۳؛ حیاه الامام موسی بن جعفر(ع)، ج۱، ص١۵٣-١۵٢؛ فی رحاب ائمه اهل البیت، ج۲، جزء ۴، ص٨٧.
- ↑ تاریخ بغداد او مدینه السلام، ج۱۳، ص۲۸؛ حیاه الامام موسی بن جعفر(ع)، ج۱، ص١۵١؛ ابن شهر آشوب مینویسد: عربی و شکا محمد البکری الیه فمد یده الیه فجعل الی صره فیها ثلاثماه. دینار، مناقب آل ابیطالب، ج۴، ص۳۱۸؛ کشف الغمه فی معرفه الائمه، ج۳، ص١٨؛ الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، ج۲، ص٢٣٢.
- ↑ کشف الغمه، ج۳، ص۱۷.
- ↑ علیدوست خراسانی، نورالله، منابع مالی اهل بیت، ص ۹۵.