بحث:تقیه در کلام اسلامی
تقیه در فرهنگ مطهر
یعنی به کار بردن تاکتیک در امر به معروف و نهی از منکر؛ از مادّه “وقی” به معنی نگهداری است یعنی چه؟ یعنی امر به معروف و نهی از منکر مبارزه است[۱]. در شیعه مفهوم معقول و خردمندانهای وجود دارد که هم قرآن آن را تأیید میکند و هم خرد، و آن مفهوم “تقیّه” است. تقیّه عبارت است از تاکتیک معقول به کار بردن در مبارزه برای حفظ بهتر و بیشتر نیروها[۲]. تقیّه نوعی سپر به کاربردن در مبارزه است. این کلمه از مادّه “وَقی” است که به معنی نگهداری است. وظیفه یک فرد مبارز در مبارزه تنها این نیست که حریف را بکوبد؛ خود نگهداری تا حدّ امکان نیرو وظیفه مبارز است. تقیّه یعنی هر چه بیشتر زدن و هر چه کمتر خوردن. به هر حال، تقیّه تاکتیک معقول و خردمندانهای است در مبارزه[۳]. از نظر عافیت طلبان، تقیّه یعنی از میدان به در رفتن و صحنه را به دشمن واگذار کردن و در مقابل، به جرّ و بحث و هو و جنجال پرداختن[۴][۵]
پانویس
- ↑ حماسه حسینی، ج۲، ص۱۹۱.
- ↑ مجموعه آثار، ج۱، ص۵۷۸.
- ↑ مجموعه آثار، ج۱، ص۵۷۸.
- ↑ مجموعه آثار، ج۱، ص۵۷۸.
- ↑ زکریایی، محمد علی، فرهنگ مطهر، ص ۲۷۲.