بحث:مصعب بن عمیر در تاریخ اسلامی

مَصعَب بن عُمیر

«مصعب بن عمیر» اهل مکه و از قبیله قریش، شاخه «بنی عبدالدار» است. وی جوان‌ترین و متمکن‌ترین کسی بود که در اوائل بعثت مسلمان شد و در مسلک یاران نیک پیغمبر(ص) در آمد و با مسلمانان به حبشه هجرت کرد و پس از چندی به مکه بازگشت و در شعب همراه پیامبر در آمد و پس از بیعت عقبه اول، پیغمبر(ص) وی را برای تعلیم احکام دین و قرآن به مدینه اعزام داشت و در آنجا با موفقیت کامل مأموریت خویش را انجام داد که مدینه را آماده هجرت پیغمبر(ص) نمود و در موسم حج به اتفاق هفتاد تن از مسلمانان به مکه بازگشت که بیعت عقبه دوم به وسیله همان هفتاد نفر صورت گرفت. وی همچنان در مکه بماند تا دوازده روز پیش از هجرت پیغمبر(ص) به مدینه رفت. او در جنگ‌های بدر و احد به عنوان پرچم‌دار شرکت داشت و در جنگ احد به شهادت رسید و پیغمبر(ص) در شهادتش تجلیلی خاص از او نمود^[۱].

«مصعب بن عمیر» از چهره‌های برجسته شهدای احد و از اشراف‌زادگان مکه و جوانی زیباروی بود که در همان آغاز بعثت، اسلام را پذیرفت و تا آخر مقاومت نمود. زمانی که نخستین مسلمانان یثرب در سال دوازدهم با رسول خدا بیعت کردند، پیامبر او را به عنوان مبلغ اسلام به همراه آنان به یثرب فرستاد. او در اقامت یک ساله خود توانست جمع کثیری از مردم یثرب را به اسلام دعوت کند. مهم‌ترین ابزار وی «قرآن» بود و لذا گفته‌اند که فتحت المدينة بالقرآن^[۲] مدینه با قرآن فتح شد. هنگامی که مصعب در جنگ احد به شهادت رسید، قاتل وی خیال کرد که پیامبر را کشته است، همین امر سبب شد تا برخی از مسلمانان از صحنه جنگ عقب‌نشینی کنند، چون گمان کردند که کار اسلام تمام شد^[۳]. خداوند فرموده است:محمد(ص)، رسولی همچون رسولان پیشین است، آیا اگر بمیرد یا کشته شود، شما به جاهلیت بازمی‌گردید؟^[۴].^[۵]

پانویس

↑ معارف و معاریف، دایره المعارف جامع اسلامی، ج۹، ص۴۱۶.
↑ فتوح البلدان، ص۲۱.
↑ آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۳۸۴.
↑ ﴿وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ﴾ «و محمد جز فرستاده‌ای نیست که پیش از او (نیز) فرستادگانی (بوده و) گذشته‌اند؛ آیا اگر بمیرد یا کشته گردد به (باورهای) گذشته خود باز می‌گردید؟ و هر کس به (باورهای) گذشته خود باز گردد هرگز زیانی به خداوند نمی‌رساند؛ و خداوند سپاسگزاران را به زودی پاداش خواهد داد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۴.
↑ تونه‌ای، مجتبی، محمدنامه، ص ۹۵۵.

[1] معارف و معاریف، دایره المعارف جامع اسلامی، ج۹، ص۴۱۶.

[2] فتوح البلدان، ص۲۱.

[3] آثار اسلامی مکه و مدینه، رسول جعفریان، ص۳۸۴.

[4] ﴿وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ وَمَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ﴾ «و محمد جز فرستاده‌ای نیست که پیش از او (نیز) فرستادگانی (بوده و) گذشته‌اند؛ آیا اگر بمیرد یا کشته گردد به (باورهای) گذشته خود باز می‌گردید؟ و هر کس به (باورهای) گذشته خود باز گردد هرگز زیانی به خداوند نمی‌رساند؛ و خداوند سپاسگزاران را به زودی پاداش خواهد داد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۴.

[5] تونه‌ای، مجتبی، محمدنامه، ص ۹۵۵.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]