بررسی آرای امام خمینی و خویی پیرامون حدود اختیارات ولی فقیه عنوان مقالهای است که با زبان فارسی به بررسی نظرات امام خمینی و خویی در مورد مطلق بودن یا نبودن ولایت فقیه میپردازد. این مقالهٔ ۱۸ صفحهای به قلم سید محمد حسینی و زینب محمودی نگاشته شده و در فصلنامه پژوهشنامه متین (شماره ۶۵، زمستان ۱۳۹۳) منتشر گشته است.[۱]
چکیده مقاله
نویسنده در ابتدای چکیده مقاله خود مینویسد: «ضرورت وجود حكومت امری انكارناپذیر است؛ این مسئله ترجمانی از "بعضكم اولیاء بعض" و تعبیری از پاسخ امام علی (ع) به شبهه "لا حكم الا لله" است. از جمله پرسشهایی كه در گذرگاه تاریخ، ذهن فقها را متوجه خود كرده و در عصر حاضر اوج گرفته است، حدود و ثغور ولایت حاكم شرع است. امام خمینی و خویی به عنوان دو تن از مراجع تراز اول معاصر، در این زمینه دیدگاههایی را مطرح كردهاند؛ خویی این ولایت را مقید دانسته و امام خمینی جغرافیای آن را به گستردگی ولایت پیامبر (ص) و معصومین (ع) توسعه داده است».
نویسنده در ادامه چکیده مقاله خود مینویسد: «اصرار خویی بر خدشهدار بودن سند و عدم دلالت روایات بر ولایت مطلقه فقیه و استناد امام خمینی به ادله عقلیه و استفاده از احادیث به عنوان مؤید دلایل عقلی، سرچشمه این تفاوت است، هرچند كه دو جامعه متفاوت ایران و عراق و محیط امنیتی كه خویی در آن قرار داشت در دیدگاه ایشان بیتأثیر نبوده است، خویی در سالهای پایانی حیاتش، در ذیل بحث جهاد ابتدایی و تقسیم غنائم به ولایت مطلقه فقیه اشاره میكند كه این اظهاریه، فرضیه تغییر و تحول در دیدگاه ایشان را تقویت میكند».[۱]
