نفی محل‌ حوادث بودن خداوند

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

محل حوادث نبودن خداوند یکی از مسائل فلسفه و علم کلام است. متکلمان مسلمان معتقدند که نمی‌توان ذات خداوند را محل حوادث دانست و محال است که حوادث به ذات او قائم باشند؛ زیرا قیام حوادث به ذات، مستلزم تغییر در ذات است. خداوند واجب الوجود است، و واجب الوجود آن است که همه شئون و کمالاتش را یکباره دارا است. موجودی را که در حال تغییر و تکامل است، نمی‌توان واجب الوجود دانست. وجوب وجود، ملازم فعلیت و مناقض تدریج است[۱].[۲]

منابع

پانویس

  1. الالهیات‌، ۲/ ۱۲۱ و ۱۲۲؛ تجرید الاعتقاد، ۱۸۰؛ ارشاد الطالبین‌، ۲۳۲.
  2. فرهنگ شیعه، ص۴۵۱.