آشنایی اجمالی

او را «جهنی»[۱] و به قولی «مزنی»[۲] گفته‌اند[۳]. مستند صحابی بودن وی روایتی است که مردی از جهینه یا مزینه گفته است: رسول خدا(ص) شنید که مردی فریاد می‌‌زد: ای حرام، ای حرام و این شعار آنان بود. حضرت فرمود: ای حلال، ای حلال[۴]. ابن اثیر[۵] در شرح حال ابو اسحاق سبیعی که از راویان روایت یاد شده است به این داستان اشاره کرده است و بیهقی[۶] در باب شعار قبایل این داستان را آورده و آن را شعار مزینه دانسته است. بنابراین، هر چند ابن حجر[۷] نامش را در بخش اول الاصابه (صحابه) آورده، اما وجهی برای صحابی دانستن این کلمه وجود ندارد.[۸]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. منسوب به قبیله جهینه.
  2. منسوب به مزینه، تیره ای از قبیله مضر، ر.ک: سمعانی، الانساب، ج۵، ص۲۷۷.
  3. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۰۰.
  4. حاکم نیشابوری، المستدرک، ج۲، ص۱۰۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۰۱.
  5. ابن اثیر، اسد الغابه، ج۶، ص۳۷۹.
  6. بیهقی، السنن الکبری، ج۶، ص۳۶۲.
  7. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۰۰.
  8. محمدی، رمضان، مقاله «حلال غیر منسوب»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۱۱۳.