حمال بن مالک بن حمال اسدی

آشنایی اجمالی

وی از قبیله بنی اسد بن خزیمه است[۱]. ابن حجر[۲] بدون هیچ اشاره ای به زندگانی او گفته است: سیف بن عمر در «الفتوح» از او یاد کرده و گفته است: سعد بن ابی‌وقاص به هنگام عزیمت به عراق (سال ۱۴) او را سالار پیادگان کرد.

منابع دیگر نیز[۳] تنها به فرماندهی حمال از سوی سعد اشاره کرده‌اند و منبع خبر آنان نیز مانند ابن حجر، سیف بن عمر کذاب است. ظاهراً منشأ صحابی دانستن وی بر اساس مبنایی است که ابن حجر بدان قائل است که فرماندهی در عصر فتوحات به غیر از صحابه واگذار نمی‌شد و چون حمال بن مالک فرمانده شده است، پس باید او را صحابی دانست[۴].

این سخن ابن حجر، در حالی است که امرئ‌القیس بن عدی که به دست عمر مسلمان شد، پیش از اینکه حتی رکعتی نماز بخواند ولایت و فرماندهی داده شده است[۵]. افزون بر آن علامه عسکری[۶]، صحابی بودن حمال را از بر ساخته‌های سیف بن عمر دانسته است.[۷]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ر.ک: طبری، تاریخ، ج۳، ص۵۴۴.
  2. ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۱۰۳.
  3. طبری، تاریخ، ج۳، ص۴۸۹ و ۵۳۸؛ ابن اثیر، الکامل، ج۲، ص۴۵۳.
  4. ابن حجر، الاصابه، ج۱، ص۴۳۱.
  5. ارموی، پاورقی الغارات، ج۲، ص۸۱۶؛ ابن عساکر، ج۶۹، ص۱۱۹.
  6. علامه عسکری، یکصد و پنجاه صحابی ساختگی، ج۴، ص۸۹.
  7. محمدی، رمضان، مقاله «حمال بن مالک بن حمال اسدی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۱۱۶.