حکیم بن قبیصه ضبی

آشنایی اجمالی

از تیرهٔ ضبه از قبایل عدنانی است[۱]. وی پدر بشر و از اهالی عراق است. ابن حجر[۲] به نقل از مرزبانی او را از مخضرمان دانسته است. حکیم در روزگار خلافت معاویه نزد او رفت. معاویه از او پرسید: سخت‌ترین و بهترین روزت چگونه بود؟ حکیم گفت: بدترین روزم روزی بود که شَقیق بن جُزء باهلی مرا راند و بهترین روز من روزی بود که خداوند مرا به اسلام هدایت کرد[۳]. ابن قتیبه[۴] گوید: روز سَلّبْری و ساجِر[۵] شقیق بن جزء باهلی بر حکیم بن قبیصه عتاب کرد و او را از خود راند.[۶]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. سمعانی، الانساب، ج۴، ص۱۰.
  2. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۵۳.
  3. ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۱۵، ص۱۳۵؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۵۲.
  4. ابن قتیبه، غریب الحدیث، ج۲، ص۲۳۵.
  5. یکی از منزلگاه‌های خوارج و محل درگیری خوارج با مُهلب، بنگرید: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۳، ص۲۳۲.
  6. محمدی، رمضان، مقاله «حکیم بن قبیصه ضبی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۱۱۲.