خراش بن ابی‌خراش هذلی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

وی فرزند ابوخراش خویلد هذلی[۱] از شاعران معروف در جاهلیت و اسلام است[۲]، از این رو، نسب خراش را باید از تیره بنو قرد بن معاویه، از قبیله عدنانی هذیل دانست[۳]. ابن حجر[۴] نام وی را در قسم سوم الاصابه (مخضرمین) که دوره رسول خدا(ص) را درک کرده‌اند، اما آن حضرت را ندیده‌اند، آورده است. مستند ابن حجر حضور خراش در یکی از جنگ‌های دوره عمر است که به اسارت وی انجامید؛ در نتیجه خراش دوره رسول خدا(ص) را درک کرده است.

پس از اسارت خراش، پدرش نزد عمر آمده و از دوری فرزندش اظهار دلتنگی کرده و اشعاری در فراق او سرود. عمر نیز دستور داد خراش را از اسارت بازگردانند و برای بعد از آن هم تصمیم گرفت، هر کسی که پدری پیر دارد، تنها با رضایت پدرش در نبردها شرکت کند[۵].[۶]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۰۱.
  2. ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۲۱، ص۲۱۱ و نیز مدخل خویلد بن مره هذلی.
  3. ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۱۹۸.
  4. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۳۰۱.
  5. ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۲۱، ص۲۳۱.
  6. قلیچ، رسول، مقاله «خراش بن ابی‌خراش هذلی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۲۲۷.