خطبه ۱۰۰ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۱۰۰)
مقدمه
این خطبه را امام(ع) در آغاز خلافت خود بیان فرمود و در آن، نخست به حمد و ثنای الهی میپردازد و از رسالت پیامبر(ص) و خدمات برجسته آن حضرت و لزوم اطاعت و پیروی از وی سخن میگوید. سپس، با اشاره سربستهای، به پیشگویی وضع خود و مردم عراق میپردازد و میفرماید: در آن زمان که همه تحت فرمان و رهبری پیشوایتان در میآیید متأسّفانه دوران او سپری شده و مرگ او فرا میرسد! و در آخرین بخش از خطبه، درباره عظمت آل محمّد(ع) سخن میگوید و از برکات وجودی آنها بحث میکند و اینکه هدایتهای آنها استمرار دارد و هر زمان یکی از آنان میرود، دیگری به جای او مینشیند[۱].
