خطبه ۱۵۷ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۱۵۷)
مقدمه
در این خطبه، امام(ع) مانند بسیاری از خطبههای نهج البلاغه، سخن را با حمد و ثنای الهی شروع میکند؛ سپس در چند بخش به مسائل حساسی میپردازد:
- در بخش اوّل از عبرت گرفتن از تاریخ پیشینیان ـ که سرنوشت مشابهی با ما دارند ـ سخن میگوید و ما را به اعماق تاریخ گذشته فرو میبرد تا آینده خویش را آشکارا ببینیم و راه سعادت را پیدا کنیم.
- در بخش دوّم، به اهمّیّت تقوا و برگرفتن زاد و توشه از زندگی دنیا برای آخرت اشاره میکند و هشدار میدهد که پایان زندگی هیچ کس نمایان نیست. بکوشید تا غافلگیر نشوید.
- در بخش سوّم از مراقبان الهی نسبت به اعمال انسان از جمله اعضای پیکر هر شخص و فرشتگانی که حافظان اعمالند، یاد میکند.
- در بخش چهارم به پایان زندگی و عالم غربت قبر و خانه تنهایی و فنای دنیا و بر پایی قیامت اشاره کرده، با جملات کوتاه و تکان دهندهای در این زمینه، خطبه را به پایان میبرد[۱].
