خطبه ۱۷۷ نهج البلاغه
مقدمه
مخاطبان امام(ع) در این خطبه خوارجاند که در آغاز امام(ع) را تحت فشار قرار دادند که حکمیت و داوری را بپذیرد و امام(ع) با اینکه به هیچ وجه با این کار موافقت نداشت برای جلوگیری از جنگ و نزاع داخلی در میان لشکر خود به ناچار آن را پذیرفت؛ ولی هنگامی که نتیجه منفی حکمیت آشکار شد و ابو موسی اشعری که برای حکمیت از سوی لشکر امام(ع) انتخاب شده بود خیانت کرد و تسلیم نیرنگهای عمرو بن عاص که نماینده لشکر شام بود گردید، خدمت امام(ع) آمدند و زبان به اعتراض گشودند که چرا شما حکمیت را پذیرفتید؟! امام(ع) در این خطبه پاسخ دندان شکنی به آنها میدهد که شما آغازگر این فتنه بودید و من به شما هشدار دادم، ولی نپذیرفتید؛ اکنون که آثار سوء انتخاب خود را میبینید زبان به اعتراض گشودید؟! به علاوه حکمیت آنها مشروط بود نه مطلق؛ مشروط به این که از راه حق و داوری قرآن منحرف نشوند و شدند؛ بنابر این ایراد بر آنها وارد است نه بر من[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۸، ص۱۶۳ ـ ۱۶۴.