خطبه ۲۱۲ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۲۱۲)
مقدمه
این خطبه در واقع خطابی است به درگاه پروردگار متعال، آمیخته با دعا برای پیروزی لشکریان اسلام و نفرین بر سست عنصرانی که دست از یاری حق بر میدارند و اتمام حجّتی است بر آنها در برابر خداوند بزرگ. این کلام به خوبی نشان میدهد که امام(ع) تا چه اندازه از سستی و بیتوجهی مردم کوفه به امر جهاد با غارتگران شام، ناراحت بود؛ این چیزی است که از بسیاری از خطبههای نهج البلاغه استفاده میشود و اگر کوتاهی و سستی آنها نبود تاریخ اسلام، مسیر دیگری را میپیمود ولی افسوس...![۱]
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۱۰، ص۱۰۹ ـ ۱۱۰