خطبه ۵۸ نهج البلاغه
(تغییرمسیر از خطبه ۵۸)
مقدمه
تعبیرات این خطبه به خوبی نشان میدهد که بعد از تحمیل مسأله «حکمیّت» در «صفّین» بر علی(ع) و سپس برگشت خوارج از مسأله حکمیت، آنها معتقد بودند که حکمیت مخصوص خداست و هر کس آن را انکار کند و به غیر او بسپارد از دین خدا خارج شده است، این سبکمغزان قشری و بیمنطق تا آنجا پیش رفتند که گفتند: علی(ع) نیز با قبول مسأله حکمیت از اسلام بیرون رفته و باید به این امر اعتراف کند و سپس توبه نماید، در حالی که پیشنهاد حکمیت از سوی امام نبود، بلکه بر آن حضرت تحمیل شد و به فرض که چنین پیشنهادی از سوی امام بوده اصل مسأله حکمیت چیزی بر خلاف اسلام نیست، هر چند در صفّین آن را تحریف کرده و از آن سوء استفاده نمودند. امام(ع) در این خطبه به آنها نفرین میکند و زشتی این پیشنهادشان را یاد آور میشود، پس از آینده تاریک خوارج و ذلّت و نابودی آنها خبر میدهد[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۳، ص۳۴۹ ـ ۳۵۰.