خطبه ۷۷ نهج البلاغه
مقدمه
این کلام زمانی از امام صادر شد که «عثمان» بر مسلمانان حکومت میکرد و اطرافیان او بیتالمال اسلام را در اختیار گرفته بودند و حیف و میلهای عجیبی صورت میگرفت، هواخواهان او از «بنی امیّه» بر پستهای کلیدی کشور اسلام حکومت داشتند. از جمله «سعید بن عاص» والی «کوفه» بود، او هدایایی تهیه کرده و به مدینه فرستاد و به حامل آنها (حارث بن حبیش) سفارش کرد این پیام را به امام(ع) برساند که من برای هیچ کس ـ جز «عثمان» ـ بیش از آنچه برای شما فرستادهام، در واقع میخواست منّتی بر امام بگذارد. امام(ع) در جواب، سخن بالا را فرمود. اشاره به اینکه آنچه او فرستاده است مقدار ناچیزی از حق من است، سپس با صراحت و شجاعت فرمود: اگر زنده بمانم و قدرت را در دست گیرم «بنی امیه» را از مقامی که غاصبانه به چنگ آوردهاند، کنار میزنم و حقارت واقعی آنها را به مردم نشان میدهم[۱].
منابع
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین ج۴، ص۲۷ ـ ۲۸.