ربیع بن زیاد بن سلامه قضاعی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

وی از تیره بنی‌تویل، از قبیله قضاعه بود[۱]. سمعانی یا نساخ کتاب وی به اشتباه نسب ربیع را «تُوَیکی» نوشته‌اند و محقق کتاب الانساب متذکر اشتباه شده و گفته تویلی صحیح است[۲]. عماره، قیس، انس[۳] و جحشنه برادران اویند[۴]. ابن حجر[۵] در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) او را از شاعران دوران جاهلیت دانسته است. وی به «فارس عراده» مشهور بود[۶]؛ زیرا اسب آماده‌اش را مانند شتر می‌خواباند، سپس بر آن سوار می‌شد[۷]. به او اعرج (لنگ) نیز می‌گفتند[۸].

ربیع در درگیری به دست فرزندان بنی ابی‌ربیعه بن ذهل کشته شد[۹]. برادران ربیعه که از شجاعان زمان خود بودند، خون‌بهای برادرشان را گرفتند[۱۰]. ربیع در زمان خلافت عثمان کشته شد[۱۱] یا درگذشت[۱۲]. خنبس[۱۳] و دعجه شاعر از نوادگان اویند[۱۴].[۱۵]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۳۲۶.
  2. سمعانی، الانساب، ج۱، ص۴۹۵.
  3. ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۳۲۶.
  4. سمعانی، الانساب، ج۲، ص۴۰۳.
  5. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  6. ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۳۲۶؛ خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۳۸۱؛ ابن ماکولا، الاکمال، ج۲، ص۳۴۳.
  7. ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۳۲۶.
  8. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  9. زمان آن درگیری‌ها مشخص نیست.
  10. ابن کلبی، نسب معد والیمن الکبیر، ج۲، ص۳۲۶.
  11. خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۳۸۱؛ ابن ماکولا، الاکمال، ج۲، ص۳۴۳.
  12. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۲۴.
  13. سمعانی، الانساب، ج۲، ص۴۰۳.
  14. خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۸، ص۳۸۱.
  15. مرادی‌نسب، حسین، مقاله «ربیع بن زیاد بن سلامه قضاعی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۱۴.