ربیع بن زیاد بن عبدالله عبسی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

وی از تیره بنی‌عبس، از قبیله غطفان است[۱] و فاطمه دختر خرشب مادرش بود[۲]. ابن حجر در بخش چهارم الاصابه (توهمات) از او یاد کرده است. وی در زمان جاهلیت از بزرگان مشهور عرب و همنشین نعمان بن منذر بود[۳] و نعمان با اشعاری او را خطاب کرد[۴].

گزارش شده است که وی با نعمان بن منذر لخمی بود و سپس در میان قبیله عبس ساکن شد و در جنگ داحس و غبراء در زمان جاهلیت شرکت داشت[۵] و وقتی عوف بن بدر فزاری به دست قیسی‌ها در جنگ‌های قبیلگی در دوران جاهلیت کشته شد، ربیع دیه او را پرداخت[۶] و شعری سرود[۷] که مروان بن حکم (در دوران عثمان) به شعر او تمسک کرد[۸]. گفته‌اند او اسلام را درک نکرد، رشاطی با این قول مخالفت کرده، ولی ابن حجر سخن رشاطی را درست ندانسته است[۹]. وی حدود سال ۳۰ هجری در گذشته است[۱۰].[۱۱]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۷، ص۱۸۳؛ سمعانی، الانساب، ج۴، ص۱۴۲.
  2. ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۱۷، ص۱۸۳.
  3. سید مرتضی، الأمالی، ج۱، ص۱۳۴؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۳۰؛ زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۱۴.
  4. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۳۸۶.
  5. بلاذری، أنساب الاشراف، ج۱۳، ص۱۵۶.
  6. ر.ک: سید مرتضی، الامالی، ج۱، ص۱۵۱.
  7. ابن هشام، السیره النبویه، ج۱، ص۱۸۵.
  8. ابن شبه، تاریخ المدینه المنوره، ج۴، ص۱۱۷۲.
  9. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۳۰.
  10. زرکلی، الاعلام، ج۳، ص۱۴.
  11. مرادی‌نسب، حسین، مقاله «ربیع بن زیاد بن عبدالله عبسی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۱۴.