رتن بن عبدالله هندی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

ابن حجر[۱] در بخش چهارم الاصابه (توهمات) از وی یاد کرده است و می‌گوید: نسبت او را «بترندی» و «مرندی» و نامش را نیز مختلف آورده‌اند. وی پیرمردی بود که به گمان خودش روزگاری طولانی پنهان بود و در ابتدای قرن ششم هجری آشکار شد و ادعای صحابی بودن کرد و پسران او و برخی دیگر نیز از وی نقل روایت کردند. ابن حجر[۲] شرح حال مفصلی از وی آورده و ضمن اشاره به دروغگو بودن رتن و برخی روایات منسوب به او، به دلایل گوناگون صحابی بودن وی را به شدت رد کرده است.[۳]

منابع

پانویس

  1. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۳۴.
  2. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۳۴-۴۴۶.
  3. خانجانی، قاسم، مقاله «رتن بن عبدالله هندى»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۳۳۶.