زهیر بن عجوه هذلی

آشنایی اجمالی

وی را با توجه به نسبتش و به سبب آنکه برادر[۱] ابوخراش هذلی بود[۲] می‌توان از قبیله هذیل بن مدرکه، از معد بن عدنان[۳] دانست. برخی «عجوه» را لقب وی دانسته‌اند[۴]. بنا بر نقلی وی در غزوه فتح مکه[۵] در حالی که مسلمان بود کشته شد[۶]. بر اساس خبری دیگر او[۷] در حنین اسیر شد و پس از آنکه دستان او را بستند به قتل رسید و ابوخراش هذلی در رثای او شعری سرود[۸]. قاتل او جمیل بن معمر بن حبیب نام داشت که[۹] به سبب آنکه از زمان جاهلیت میان آنان دشمنی بود او را گردن زد[۱۰]. بنا بر نقلی جمیل هم در آن زمان مسلمان شده بود[۱۱]. البته واقدی از زهیر نام نبرده است.[۱۲]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. یا پسرعموی، ر.ک: ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۲۰۲.
  2. ر.ک: ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۷۵.
  3. ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۱۹۸.
  4. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۲۰۲؛ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۲۷؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۷۵.
  5. یا حنین، ر.ک: ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۲۷.
  6. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۲۰۲؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۷۵.
  7. همراه تعدادی از اصحاب رسول خدا، ر.ک: ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۲۱، ص۲۱۷.
  8. ابن هشام، السیره النبویه، ج۲، ص۴۷۲؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۲۰۲؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۷۵.
  9. که در آن زمان کافر بود سپس اسلام آورد، ر.ک: ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۲۰۲؛ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۴۷۵.
  10. ابوالفرج اصفهانی، ج۲۱، ص۲۱۷.
  11. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۴، ص۲۰۲.
  12. خانجانی، قاسم، مقاله «زهير بن عجوه هذلی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۴۰۲.