زیاد بن أشهب بن ورد جعدی عامری

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

وی از تیره بنی جعدة بن کعب بن ربیعة بن عامر بن صعصعه است[۱]. ابن حجر[۲] نام وی را در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) آورده و افزوده است: وی عصر رسول خدا(ص) را درک کرده و از بزرگان شام بود و در نزد معاویه منزلت والایی داشت، هنگامی که معاویه بسر بن ابی‌ارطاة را برای غارت به یمن فرستاد، زیاد بن اشهب از معاویه خواست تا به بسر دستور دهد از قیس جعدی دست بردارد. قیس در فتح مکه، هنگام ورود رسول خدا(ص) به مکه برخی از بنی‌سلیم را کشته بود و زیاد بن اشهب می‌ترسید که بسر بن ابی‌ارطاة انتقام بگیرد[۳]. پس از کشته شدن عثمان و بیعت مردم با امیرمؤمنان علی(ع)، زیاد بن اشهب نزد آن حضرت آمد تا میان او و معاویه صلح برقرار کند[۴]. از سرگذشت او بیش از این دانسته نیست.[۵]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۸۹.
  2. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۷.
  3. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۲، ص۵۲۷.
  4. بلاذری، انساب الاشراف، ج۳، ص۱۱۲؛ ابن عدیم، بغیة الطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۳۹۹۰.
  5. محمدی، رمضان، مقاله «زياد بن أشهب بن ورد جعدی عامری»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۴۰۷-۴۰۸.