زیاد بن عبدالله غطفانی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

آشنایی اجمالی

با توجه به نسبتش او از قبیله غطفان بن سعد، از قیس عیلان بن مضر است[۱]. البته ابن اثیر[۲]، نسبت وی را «مُرّی» دانسته و ذهبی[۳]، نسبت وی را «مُزَنی» هم آورده است که احتمال تصحیف در آنها وجود دارد. واقدی[۴]، وی را از کسانی دانسته است که پس از بیعت عیینة بن حصن فزاری، از رؤسای غطفان با طلیحه بن خویلد در رِدّه، از عیینه جدا شد و به خالد بن ولید پیوست و خالد نیز او را گرامی داشت و ارج نهاد، سپس با نامه‌ای ابوبکر را از این رویداد باخبر کرد و زیاد نیز اشعاری برای عیینه نوشت و در آن طلیحه را سرزنش کرده و به عیینه و یارانش هشدار داد[۵]. ابن حجر[۶]، نیز در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) از وی یاد کرده و می‌گوید: او زمان رسول خدا(ص) را درک کرد و وثیمه[۷] از وی یاد کرده و شعری از او نقل کرده است. این اشعار باید همان اشعار یاد شده باشد.[۸]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ر.ک: ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۵۰.
  2. ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۶.
  3. ذهبی، تجرید اسماء الصحابه، ج۱، ص۱۹۵.
  4. واقدی، المغازی، ص۸۱.
  5. و به اختصار، ر.ک: ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۳۸.
  6. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۹.
  7. بن موسی بن فرات فارسی معروف به وشاء م ۲۳۷، به احتمال در کتاب اخبار الرده.
  8. خانجانی، قاسم، مقاله «زیاد بن عبدالله غطفانی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۴۱۳.