زیاد بن عبدالله غطفانی
آشنایی اجمالی
با توجه به نسبتش او از قبیله غطفان بن سعد، از قیس عیلان بن مضر است[۱]. البته ابن اثیر[۲]، نسبت وی را «مُرّی» دانسته و ذهبی[۳]، نسبت وی را «مُزَنی» هم آورده است که احتمال تصحیف در آنها وجود دارد. واقدی[۴]، وی را از کسانی دانسته است که پس از بیعت عیینة بن حصن فزاری، از رؤسای غطفان با طلیحه بن خویلد در رِدّه، از عیینه جدا شد و به خالد بن ولید پیوست و خالد نیز او را گرامی داشت و ارج نهاد، سپس با نامهای ابوبکر را از این رویداد باخبر کرد و زیاد نیز اشعاری برای عیینه نوشت و در آن طلیحه را سرزنش کرده و به عیینه و یارانش هشدار داد[۵]. ابن حجر[۶]، نیز در بخش سوم الاصابه (مخضرمین) از وی یاد کرده و میگوید: او زمان رسول خدا(ص) را درک کرد و وثیمه[۷] از وی یاد کرده و شعری از او نقل کرده است. این اشعار باید همان اشعار یاد شده باشد.[۸]
جستارهای وابسته
- بنیغطفان (قبیله)
- قیس عیلان بن مضر (قبیله)
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۵۰.
- ↑ ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۲۱۶.
- ↑ ذهبی، تجرید اسماء الصحابه، ج۱، ص۱۹۵.
- ↑ واقدی، المغازی، ص۸۱.
- ↑ و به اختصار، ر.ک: ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۳۳۸.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۵۲۹.
- ↑ بن موسی بن فرات فارسی معروف به وشاء م ۲۳۷، به احتمال در کتاب اخبار الرده.
- ↑ خانجانی، قاسم، مقاله «زیاد بن عبدالله غطفانی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۴۱۳.