شارات الخلافه
موضوع مرتبط ندارد - مدخل مرتبط ندارد - پرسش مرتبط ندارد
مقدمه
شارات الخلافه - نشانههای خلافت - عبارت بودند از: خطبه، سکه و طراز. خطبه: دعایی بود که ائمۀ جماعات مساجد، در اوقات نماز، بر خلفا میخواندند. خلفا اغلب، امامت مساجد را شخصاً بر عهده داشته و نماز را با دعای بر نبی و رضایت صحابه به اتمام میرساندند، لکن هر گاه شهری را فتح میکردند، عمّال خود را به آنجا فرستاده و آنها هنگام قرائت نماز، با دعای بر خلیفه نماز را به پایان میرساندند[۱]. سکه: پول فلزی بود که نام خلیفه یا سلطان، روی آن حکاکی میشد. عرب پیش از اسلام، با پول کسری و قیصر معامله میکردند و با ظهور اسلام و گشایش شهرها، دول اسلامی در ابتدا نقودی را مشترکاً با روم و فارس سکه زدند و در زمان "عبدالملک مروان" - ۶۵ه.ق - آن را به سکه عربی تغییر دادند. بعدها، "دارالضرب" تشکیل شد و به کار سکهزنی پرداخت[۲].
طراز: این نشان، از زمان روم و ایران باستان مرسوم بود؛ به گونهای که پادشاهان، نام یا نشانۀ مخصوص خود را در طراز لباسهایشان که از ابریشم بود، ترسیم میکردند و این خود، نشانهای بود بر این که صاحب لباس از دولتیان است.
مسلمانان پس از تصرّف ایران و روم، طراز را از رومیان اقتباس کردند، ولی تصویر را - به دلیل حرمت آن در اسلام - در طراز بکار نمیبردند و به جای آن، نام خود یا کلمات دیگری بر آن مینوشتند.
عبدالملک مروان، نخستین کسی بود که طراز را به عربی انتقال داد و به برادر خود "عبدالعزیز" - فرمانروای مصر نوشت که بر طراز نقش لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ
زند[۳].[۴]
منابع
پانویس
- ↑ مقدمه ابن خلدون، ص۲۶۹ و ۲۲۵.
- ↑ تاریخ التمدن الاسلامی، ج۱، ص۱۳۷؛ النقود الاسلامیه، ص۱۱؛ مقدمه ابن خلدون، ص۲۶۱.
- ↑ تاریخ التمدن الاسلامی، ج۱، ص۱۳۷؛ تاریخ سیاسی اسلام، ج۱، ص۴۶۴؛ صبح الاعشی، ج۴، ص۴۴۱؛ ردّ المختار، ج۶، ص۳۵۲؛ مقدمه ابن خلدون، ص۲۶۶.
- ↑ فروتن، اباصلت، مرادی، علی اصغر، واژهنامه فقه سیاسی، ص ۱۲۶.