عوامل تربیتی در مسیر کمال وجودی انسان از منظر نهج البلاغه (مقاله)

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
عوامل تربیتی در مسیر کمال وجودی انسان از منظر نهج البلاغه
رتبه علمیعلمی پژوهشی
زبانفارسی
نویسندهسید حسن هاشمی اردکانی
موضوعسیره، سیره تربیتی، تربیت، نهج البلاغه
مذهبشیعه
منتشر شده دردوفصلنامه تربیت اسلامی
وابسته بهپژوهشگاه حوزه و دانشگاه
محل نشرقم، ایران
تاریخ نشربهار و تابستان ۱۳۸۸
شماره۸
شماره صفحاتاز صفحه ۱۶۱ تا ۱۸۰ مجله
ناشر الکترونیکپایگاه مجلات تخصصی نور

عوامل تربیتی در مسیر کمال وجودی انسان از منظر نهج البلاغه عنوان مقاله‌ای است که با زبان فارسی که به تبیین عوامل زمینه‌ساز در جهت کمال و تربیت بر اساس دیدگاه‌های مطرح‌شده در نهج‌ البلاغه می‌پردازد. این مقالهٔ ۲۰ صفحه‌ای به قلم سید حسن هاشمی اردکانی نگاشته شده و در دوفصلنامه تربیت اسلامی (شماره ۸، بهار و تابستان ۱۳۸۸) انتشار یافته است.[۱]

چکیدهٔ مقاله

  • نویسنده در ابتدای چکیده مقاله خود می‌نویسد: «هدف از تدوین این مقاله، تبیین عوامل زمینه ساز در جهت کمال و تربیت انسان می‌باشد. تبیین عوامل مورد نظر بر اساس دیدگاه‌های مطرح شده در نهج البلاغه می‌باشد».
  • نویسنده در ادامه می‌افزاید: «این مقاله که از نوع پژوهش‌های بنیادی است، با روش تحقیق کیفی مبتنی بر تحلیل محتوایی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای صورت گرفته و با مطالعه گزاره‌های انشایی در نهج البلاغه، شش عامل اساسی در تربیت را که هموار کننده مسیر کمال آدمی است استخراج و پیرامون آن به بحث و بررسی پرداخته است. این عوامل عبارتند از:
  1. عامل معرفت شناختی به واجب تعالی.
  2. یقین، و محقق نمودن آن در نفس.
  3. خرد و خردورزی.
  4. علم و نقش آن در تربیت و کمال انسان.
  5. خودشناسی.
  6. تمسک متربی به مربی کامل (انسان کامل)»[۱].

فهرست مقاله

  • مقدمه؛
  • عوامل تربیتی؛
    • معرفت نسبت به خداوند؛
      • مرتبه و مقام اول: اول الدین معرفته؛
      • مرتبه و مقام دوم: و کمال المعرفته التصدیق به؛
      • مقام و مرتبه سوم: و کمال التصدیق به توحیده؛
      • مقام و مرتبه چهارم: و کمال التوحید الاخلاص له؛
      • مقام و مرتبه پنجم: و کمال الاخلاص له نفی الصفات عنه؛
    • یقین و محقق نمودن توان آن در نفس؛
    • خرد و خردورزی؛
      • توجه به محدودیت‌های عقل؛
      • لزوم استدلال در پذیرش یا رد یک مسئله؛
      • توجه به سخن گوینده به جای توجه به خود گوینده؛
      • استقامت عقل در مقابل نفس؛
    • علم و نقش آن در تربیت و کمال انسان؛
      • قرین شدن علم با عمل؛
      • تأکید بر آموختن علوم نافع؛
      • کسب دانش از هل دانش؛
    • خودشناسی؛
    • تمسک متربی به مربی کامل؛
  • نتیجه‌گیری؛
  • فهرست منابع.[۱]

دربارهٔ پدیدآورنده

در این مورد اطلاعاتی در دست نیست.

پانویس

دریافت متن مقاله