هشیم بن بشیر سلمی در علوم قرآنی

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت

مقدمه

هشیم بن بشیر سلمی واسطی از مشایخ احمد بن حنبل؛ فقیه و محدث و مفسری توانا بود. وی یکی از منابع ابن جریر طبری در تفسیر و تاریخ است. ثعلبی و دیگران نیز در تفسیر از او بهره گرفته‌اند.

او مفسر و فقیه و از ثقات محدثین بغداد به شمار می‌رفت. ذهبی می‌گوید: «بدون شک وی از حافظان حدیث است، جز آنکه شیوه تدلیس داشت و از کسانی روایت می‌کرد که آنان را ندیده و از آنان نشنیده بود» [۱].[۲]

ابو معاویه هشیم بن بشیر سلمی دارای تألیفاتی از جمله «کتاب التفسیر» که ثعلبی آن را ذکر کرده است[۳].[۴]

منابع

پانویس

  1. طبقات المفسرین، ج ۲، ص۳۵۲، ذهبی، طبقات القراء، ج ۱، ص۱۶۰. تاریخ التراث العربی، مجلد اول، ج ۱، ص۸۸. معجم المفسرین، ج ۲، ص۷۱۲.
  2. معرفت، محمد هادی، تفسیر و مفسران، ص ۴۲۵-۴۲۶.
  3. ر. ک: ابن ندیم، الفهرست، ص۲۸۴؛ حاج خلیفة، کشف الظنون، ج۱، ص۴۶۱.
  4. بابایی، علی اکبر، تاریخ تفسیر قرآن، ص ۲۴۰.