تربیت اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

بالقوه بودن [[نفس انسان]] نسبت به جمیع [[معارف]] و [[ملکات]] [[حسنه]] و [[سیئه]]: نفس انسانی در هنگام تعلق به [[بدن]] نسبت به همه معارف و [[علوم]] و ملکات حسنه و سیئه و بلکه تمام ادراکیات و فعلیات بالقوه است و کم کم رو به فعلیت می‌گذارد. ابتدا [[ادراکات حسی]] و ظاهری و سپس [[ادراکات عقلی]] در او به وجود می‌آید؛ اما نسبت به [[ملکات]] همچنان بالقوه است و چنانچه [[انسان]] تحت تأثیر عوامل مثبت قرار نگیرد به دلیل اینکه انگیزه‌های داخلی چون [[غضب]] و [[شهوت]] او را به [[بدی]] [[دعوت]] می‌کند؛ ملکات خبیثه بر او غالب شده و متمایل به [[زشتی]] و [[ناهنجاری]] می‌گردد<ref>شرح چهل حدیث، ص۲۳۷.</ref>.