عبدالمطلب در تاریخ اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

}}

در زمان [[عبدالمطلب]] در [[یمن]] [[پادشاهی]] بود با نام ابرهه، زمانی که ابرهه در [[یمن]] [[قدرت]] گرفت، متوجه تقدس و مرکزیت [[مکه]] و [[احترام]] [[مردم]] از نقاط دور و نزدیک نسبت به این [[شهر]] و نقش [[اقتصادی]] آن شد و او علت آن را [[خانه کعبه]] دانست؛ از این‌رو در اولین [[اقدام]]، خانه‌ای به شکل [[کعبه]] در [[یمن]] بنا نهاد؛ ولی مورد استقبال [[مردم]] واقع نشد؛ پس [[بهترین]] راه را [[تخریب]] [[کعبه]] دانست تا این رقیب را از بین ببرد و توجه [[مردم]] را به [[یمن]] معطوف کند. وی لشکری آماده کرده، به سمت [[مکه]] به راه افتاد. بعد از آنکه [[لشکر]] به حوالی [[مکه]] رسیدند، [[عبدالمطلب]] نزد ابرهه رفت. هیبت و شکوه [[عبدالمطلب]]، او را گرفت و ابرهه از تخت پایین آمد و نزد [[عبدالمطلب]] رفت تا درخواست او را بشنود. عبدالمطلب گفت دویست شتر من در میان شتران غارت شده است؛ آنها را به من برگردان. ابرهه از این سخن متعجب شد و گفت: "من درباره تو طور دیگری فکر می‌کردم. ما می‌خواهیم [[خانه خدا]] را [[تخریب]] کنیم؛ ولی تو به دنبال شترهایت هستی؟!" عبدالمطّلب در جواب گفت: {{متن حدیث|أَنَا رَبُّ الْإِبِلِ وَ لِهَذَا الْبَیتِ رَبٌّ یمْنَعُهُ}}؛ "من مالک شترهایم هستم و می‌خواهم آنها برگردند و آن [[خانه]] نیز صاحب و [[مالکی]] دارد که اگر بخواهد، می‌تواند و [[قادر]] است آن را [[حفاظت]] کند"<ref>شیخ مفید، امالی، ص۳۱۲-۳۱۳؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۲، ص۱۳۸؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۱، ص۷۴.</ref>.

# [[زنان]] [[پدران]] را بر [[فرزندان]] [[حرام]] کرد و خداوند فرمود: “و [[ازدواج]] نکنید با زنانی که پدرانتان ازدواج کرده‌اند”.

عبدالمطلب شخصیتی بود که پس از سال‌ها [[چاه زمزم]] را حفر و قابل استفاده ساخت. پس از [[تسلط]] عبدالمطلب بر [[مکه]]، فقط برای وی نه دیگری، در کنار [[کعبه]] فرش پهن می‌کردند و ایشان در آنجا استراحت می‌کرد. هنگامی که در سایه کعبه خوابیده بود، در [[خواب]] کسی به وی گفت: حفر کن “برّه” ([[نیکی]] و خوبی) را. گفت: برّه چیست؟ در روز دوم همان شخص به خوابش آمد و گفت: [[طیبه]] ([[پاکی]]) را حفر کن. در روز سوم در خواب به وی گفت: مصونه ([[حفظ]] شده از [[فساد]]) را بکن و حفر نما. آن گاه در روز چهارم از او خواست زمزم را حفر کند که با کشیدن آب از آن، آبش کم نشود<ref>محمدمحسن فیض کاشانی، الوافی، ج۱۲، ص۷۵. فیض کلمه {{عربی|لا تنزح}} را چنین معنا کرده است: {{عربی|لا تنزح أی لا ینفد ماؤها بالنزح و لا تذم کأنه بالمعجمة من الذم الذی یقابل المدح}}.</ref> و آبش اندک نباشد<ref>محمدمحسن فیض کاشانی، الوافی، ج۱۲، ص۷۵. فیض کلمه {{عربی|ذمه}} در عبارت {{عربی|لاتنزح و لاتذم}} را چنین معنا کرده است: ذمه به معنای آب کم است “بئر ذمة” یعنی چاه کم آب. {{عربی|الذّمَّة و هی البئر القلیلةُ الماء و فی الحدیث: "أنّه أتی علی بئرٍ ذَمَّةٍ"}} (ابن فارس؛ معجم المقاییس اللغه، ج۲، ص۳۴۵).</ref> و [[حاجیان]] زیادی را آب دهد. گفت آن را در کنار لانه مورچه حفر نما. بر روی [[چاه زمزم]] سنگی بود که از زیر آن مورچه خارج می‌شد و کلاغی با پر سیاه و سفید هر [[روز]] می‌آمد و آن مورچه‌ها را می‌خورد. وقتی [[عبدالمطلب]] این نشانه را دید، [[جایگاه]] چاه زمزم را [[شناخت]] و گفت: من در چهار [[شب]] [[مأمور]] شده‌ام که [[زمزم]] را حفر نمایم و آن، از آثار گذشته ما و باعث [[عزت]] ماست؛ پس بیایید آن را حفر کنیم. مکیان پاسخ مثبت به درخواست وی ندادند. او به [[تنهایی]] به حفر زمزم [[اقدام]] کرد و تنها فرزندش [[حارث]] او را کمک می‌کرد. وقتی کار بر وی سخت شد، جلوی درب [[کعبه]] آمد و دستش را به [[دعا]] بلند کرد و [[خداوند]] را خواند و [[نذر]] کرد اگر [[خدا]] به او ده پسر بدهد، محبوب‌ترین آنان را برای [[تقرب به خدا]] [[قربانی]] خواهد کرد. وقتی [[چاه]] را حفر کرد و به ته و اصل چاه رسید، جایی که [[اسماعیل]] سنگ چین کرده بود و دانست که به آب رسیده؛ [[تکبیر]] گفت و [[قریش]] نیز صدا به تکبیر بلند کردند و گفتند: ای ابوحارث، این [[شرف]] ماست و برای ما در آن بهره‌ای است. عبدالمطلب گفت: شما که مرا بر کندن آن [[یاری]] نکردید؛ پس آن تا ابد برای من و فرزندم است. علت ادعای شراکت قریش این بود که [[خانه خدا]] دو آهو از طلا و پنج [[شمشیر]] داشت. وقتی [[خزاعه]] بر جُرهُم [[غلبه]] پیدا کرد و بر [[حرم]] مسلط شد، جُرهُم شمشیرها و دو آهو را در چاه زمزم انداخت و در آن سنگ ریختند و [[چاه]] را از بین بردند و سر چاه را هم محو و نابود کردند. وقتی قُصَّی بر [[خزاعه]] مسلط شد، جای [[زمزم]] را پیدا نکرد و بر آنان پنهان ماند تا این [[زمان]]<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۴، ص۲۱۹.</ref>.

وقتی [[عبدالمطلب]] [[چاه زمزم]] را کند و به پایین آن رسید، از یک طرف آن، بوی متعفنی بلند شد که او را ناراحت کرد. از ادامه کار خودداری کرد و پسرش [[حارث]] از چاه خارج شد. پس از اندکی، کندن را ادامه داد تا به انتهای آن رسید. در ته چاه چشمه‌ای را دید که بوی مُشک از آن بلند می‌شد. به کندن ادامه داد تا یک ذراع حفر کرد؛ [[خواب]] بر او [[غلبه]] کرد. در خواب مرد بلند قدی را دید که دارای موهای [[نیکو]] و صورت [[زیبا]] و لباس‌های خوب و بوی خوش بود و به او می‌گفت: بکن تا [[غنیمت]] ببری و تلاش کن تا سالم بمانی و شمشیرها را برای دیگران [[ذخیره]] منما و چاه [[مال]] توست. تو بزرگ [[عرب]] هستی و از [[نسل]] تو [[پیامبر]] آنان و [[ولیّ]] آنان و سبط‌های نجیب، [[حکیم]]، عالم و [[بصیر]] آنان خواهد بود و این شمشیرها برای آنان است. امروز آنان نیستند؛ ولی در [[قرن دوم]] از زمان تو، به خاطر آنان [[خدا]] [[زمین]] را منور خواهد کرد؛ شیطان‌ها را از اطراف آن خارج خواهد نمود. آنان (شیطان‌ها) را [[ذلیل]] و [[خوار]] خواهد کرد. پس از [[قدرت]]، [[شیاطین]] را هلاک خواهد کرد؛ [[بت‌ها]] را خوار خواهد کرد؛ پرستندگان بت‌ها را خواهد کشت، هر جا که باشند؛ آن گاه بعد از او نسلی از [[خاندان]] تو باقی خواهد ماند که [[برادر]] و [[وزیر]] او خواهد بود. سن او ([[علی]]) کمتر است. بر بت‌ها توانا خواهد بود (و آنها را سرنگون خواهد کرد). حتی به مقدار اندکی با او (پیامبر) [[مخالفت]] نخواهد کرد و چیزی را پنهان نخواهد داشت. در هر کاری با او [[مشورت]] خواهد کرد؛ در هر کاری که بر او [[هجوم]] آرد.

== منابع ==