خشوع در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

== مفهوم‌شناسی ==

خضوع به معنای [[فروتنی]]،<ref>ابن‌منظور، لسان‌العرب، ۸/۷۲–۷۳.</ref> [[نرمش]]، [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]]<ref>ابن‌اثیر، النهایه، ۲/۴۳.</ref> و مقابل آن، تطاول، به معنای [[فخر]] و بزرگی‌ کردن است.<ref>ابن‌منظور، لسان‌العرب، ۱۱/۴۱۰.</ref> خشوع، به معنای انداختن چشم<ref>ابن‌منظور، لسان‌العرب، ۸/۷۱؛ فراهیدی، کتاب العین، ۱/۱۱۲.</ref> یا سر<ref>ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغه، ۲/۱۸۲.</ref> به سمت [[زمین]] یا صدا را پایین‌ آوردن<ref> ابن‌منظور، لسان‌العرب، ۸/۷۱.</ref> آمده‌ است. در اصطلاح [[علم اخلاق]] و [[عرفان]]، خضوع به معنای [[ذلّت]] و [[انقیاد]] در برابر حق یا خوف همیشگی در قلب<ref>جرجانی، کتاب التعریفات، ۴۴؛ مدنی، ریاض السالکین، ۴/۴۰۲.</ref> و خشوع به معنای شکستن، [[تواضع]] و فروتنی قلب<ref>مکی، قوت القلوب، ۲/۱۶۶.</ref> است. البته خشوع به معنای خضوعی که همراه با خوف یا [[محبت]] است نیز به کار می‌رود<ref>تلمسانی، شرح منازل السائرین، ۱/۱۳۱.</ref> که در واقع حالت ویژه‌ای از [[خضوع]] به حساب می‌آید. [[امام خمینی]] [[خشوع]] را خضوع تام به همراه [[حب]] یا [[خوف]] می‌داند که در مورد [[خداوند]] از [[ادراک]] [[عظمت]] و [[هیبت]] [[جمال]] و جلال او به دست می‌آید.<ref>امام خمینی، آداب الصلاة، ۱۳.</ref>